Tagarchief: winter

Ik mis je

Gisteren ben ik voor het eerst in een jaar teruggegaan naar Rotterdam, stad van mijn hart. ′s Middags had ik een afspraak met een uitgever waar ik lang geleden als freelancer voor gewerkt heb. Ik kan me dat monumentale pand in hartje Rotterdam nog goed herinneren. Aangezien de NS code rood had ge-sms′t – er werd een massale intocht van sneeuwvlokjes verwacht – was er een aangepaste dienstregeling. Ik besloot daarom een trein eerder te nemen en kwam uiteindelijk veel te vroeg op CS aan, onderweg was er geen ‘spatje sneeuw’ te bekennen. De trein gleed soepel en onverstoorbaar over de rails. Het nieuwe station, ook bekend als Station Kapsalon*, lag er nog mooier bij dan toen ik vorig jaar februari op de trein naar Tilburg stapte. Niet wetende dat het zo lang zou duren voordat ik mijn stad zou terugzien.

Klik op de foto voor een groter formaat

De uitgever begroette me vriendelijk, een innemende man met bijzondere verhalen. Hij stak een sigaret op en we haalden wat herinneringen op. Ik vertelde hem kort in welke situatie ik zat. Zonder franje. Ook hij is een man die houdt van duidelijkheid en die to the point is. ‘Zal ik je gelukkig maken?’ vroeg hij aan het eind. ‘Ja, graag!’ antwoordde ik. Hij toverde een tekst op zijn beeldscherm en las een paar zinnen voor. Het ging over een schip. De rest ben ik kwijt, want ik was te zeer afgeleid. ‘Als je eerst een proefcorrectie doet, dan kijken we daarna of de opdracht doorgaat.’ Ik knikte instemmend en probeerde tegelijk een opkomend gevoel van faalangst te onderdrukken. Het is lang geleden dat ik een boek heb gecorrigeerd.

Klik op de foto voor een groter formaat

Eenmaal buiten besloot ik me niks van het weer aan te trekken. Het was koud en er stond een harde wind. Had ik toch m’n muts niet voor niks meegenomen. Donkere wolken pakten zich samen boven de Maas, in de verte de contouren van de Willemsbrug en hotel New York, een passerende Waterbus deed me denken aan zomerse tochten naar Dordrecht. Ik wandelde langs Prachtig, pauzeerde onderweg in DikT, het café van de bieb met z’n opvallende felgele buizen, waar het aardige meisje met het ravezwarte haar me enthousiast begroette en vertelde dat ik net op tijd was teruggekomen. Het café sluit over twee dagen definitief z’n deuren. Toen ik even later naar de tramhalte liep, was op de plek waar eerst nog een maquette stond nu een complete Markthal verrezen. Mooi gebouw en dito concept, er is hard gewerkt in mijn afwezigheid. Rotterdam, ik mis je.
Marjelle

* Een ‘kapsalon’ is een combinatie van patat, shoarma, salade, sauzen en kaas, die enkele jaren geleden in Rotterdam-West ontstond, waar een kapper het gerecht vaak bestelde bij een shoarmazaak

Advertenties

Zwerfie

Een muisgrijze lucht en water dat met bakken uit de hemel valt, het is echt hondenweer. Vandaag moet ik in Amsterdam zijn. Weer of geen weer, zin of geen zin, ik moet er doorheen. Voordat ik de deur uit vlieg kijk ik nog even op Twitter. Ik zie de hashtag #zwerfboekendag voorbijkomen en besluit nog snel een boek uit de kast te halen en dat in de trein voor een willekeurige passant achter te laten.*

Wie weet kan ik iemand blij maken met het ‘Verzamelde werk’ van Willem Elsschot. Het ingebonden exemplaar heb ik ooit van een vriend gekregen en nooit uitgelezen. Ik hijs me in een te grote regenbroek en jack, trek een wollen muts over m’n oren en wikkel een sjaal om m’n hoofd, klaar om de natte wereld te betreden. Op m’n schoenen na, die zijn niet waterbestendig. Ik heb dan ook voor alle zekerheid een reservepaar plus extra sokken en handdoek bij me.



Op perron 4 van station
‘s-Hertogenbosch is het druk, een aantal verregende mensen staat op een kluitje. Alles is grijs en grauw, Nederland op z’n deprimerendst. Alleen het meisje van de kiosk is vrolijk en behulpzaam. Ze biedt aan om m’n croissant nog even in een warmhoudbak te leggen voordat de trein komt en samen houden we de klok in de gaten. Een lichtpuntje op een donkere dag. Dag lief kioskmeisje, de NS mag blij met je zijn.

Eenmaal in de trein leg ik het boek op een leeg tafeltje vlakbij, boven op een plastic zak zodat het makkelijk mee te nemen is en droog in een andere boekenkast belandt. Ik hou het tafeltje in de gaten en merk dan dat zo’n vreemd boek juist afschrikt. Als mensen het zien liggen lopen ze snel door. Op een bepaald moment wil een vrouw er gaan zitten en zegt de man naast haar dat die plaats bezet is. In m’n beste Engels probeer ik ze vervolgens duidelijk te maken dat het vandaag zwerfboekendag is.

‘Er zit niemand, je mag het boek gewoon meenemen, hoor’, zeg ik ook tegen de andere passagiers. Om me heen zie ik alleen maar vraagtekengezichten en ik krijg het er een beetje warm van. Aangezien niemand begrijpt wat de bedoeling is pak ik het boek weer terug en schrijf er een briefje bij, ondertekend met Veel leesplezier! Marjelle. Het zou toch jammer zijn als Willem Elsschot aan het eind van de dag onopgemerkt in een vuilniszak eindigt.
Marjelle

* Zwerfboekendag wordt de 13de dag van elk nieuw kwartaal gehouden (4x per jaar)

Foto Pixabay

Cold as ice

Volgens de thermometer van de benedenbuurman is het nu na uren stoken 19 ºC, een unicum, normaliter blijft de temperatuur steken op zo’n 17-18 ºC. De ‘gevoelstemperatuur’ – een weermannenwoord net als spetters en spatje regen – ligt vandaag op 15 ºC. Met name m’n voeten hunkeren naar een extra paar sokken. De laatste weken loop ik nog net niet rond als een Michelinmannetje, hoewel je met twee laagjes T-shirt, een dikke trui met daaroverheen een vest ook niet echt slank oogt. De afgelopen maand was er één van kleumen, ziek worden, proberen te werken en kamperen in dit oude, tochtige huisje grotendeels zonder verwarming. Alleen in de living annex werkkamer hangen twee stroomvreters die hete lucht produceren als substituut voor echte warmte, iets waar ook m’n keel en slijmvliezen niet blij mee zijn. Recent is er een infrarood verwarmingspaneel bijgekomen, hij staat op wankele pootjes en moet nog opgehangen worden.


Momenteel sjouw ik het paneel
een paar keer per dag van de ene kamer naar de andere. ’s Avonds zit ik er pal naast, dan is één kant van m’n gezicht warm en de andere kant niet, maar een kniesoor die daar op let. Sinds ik in dit huis in Tilburg woon heb ik extreme kou en hitte meegemaakt. In de zomer transformeert de zolder in een oven, de zon brandt meedogenloos vanaf ’s ochtends vroeg ondanks het dichtgeplakte raam. In de winter waan je je in een vrieskist, maar dan kun je diep wegkruipen onder de combi dekbed1-deken-dekbed2. Als ik deze zomer nog hier woon – en die kans is groot –  dan zit er niets anders op dan een bed kopen en in de woonkamer gaan bivakkeren. Of verhuizen. Al is drie keer in anderhalf jaar ook voor mij haast een brug te ver. Bovendien wil geen enkele makelaar met me in zee. Als herstartende freelancer ben je vogelvrij*.
Marjelle

* Als ik een vaste baan had gehad was alle ellende van de afgelopen zeven jaar me bespaard gebleven

Foto Witold Riedel

Onder de douche met…

Elk huis heeft zo zijn eigen gebruiksaanwijzing. Als je net verhuisd bent moet je al die grillen en kuren nog gaan ontdekken. In dit geval merkte ik vanaf dag 1 dat er een paar dingen niet zo werkten als je zou verwachten anno 2014. Mijn eerste douchebeurt kende dan ook een abrupt einde. Opeens werd de toch al minieme waterstraal koud en stond ik te bibberen in het douchehokje. Pogingen om weer warm water te krijgen, strandden. Het keukengeisertje doet me denken aan een van de etages in Kralingen waar ik gewoond heb tijdens m’n studie. Toen ik vervolgens het klapdeurtje opendeed om de handdoek te pakken sloeg een koude windvlaag me tegemoet. In een keuken zonder deur en verwarming wil je niet naakt gevonden worden. Inmiddels heb ik de buurman gevraagd of er een deur kan worden ingezet. Anders betaal ik ‘m zelf wel denk ik nu, want tegen kou en tocht is mijn lichaam niet bestand. Dat was als kind al zo.

Een foto van januari 2013, toen ‘Rubber Duck’ in Sydney was.

Nu ik een week in m’n nieuwe huisje in Tilburg woon heb ik een vast patroon bedacht voordat ik ga douchen. Eerst leg ik een handdoek op de koude stenen vloer, vervolgens hang ik er eentje ín de douche, m’n nieuwe outfit leg ik er zo dicht mogelijk in de buurt. Daarna kleed ik me razendsnel uit en doe nog een paar schietgebedjes dat het water niet weer zo koud wordt als 80% van de tijd het geval is. Inmiddels overweeg ik zelfs m’n haren boven de gootsteen te gaan wassen en heb ik visioenen van een tobbe met heet water waarin ik lekker kan dobberen met badeend. Heel misschien wordt het geisertje op termijn vervangen door een heuse boiler, maar dat is voorlopig nog een vaag verhaal waarin een handige stiefvader die dit nog nooit gedaan heeft een mogelijke hoofdrol gaat spelen. Voorlopig hou ik de doucherituelen aan en hoop dat er snel een deur in de keuken komt plus een kacheltje.
Marjelle

Foto nrc.nl – Rubber Duck Florentijn Hofman

Over exen en applets

Sinds gisteren ben ik in de lappenmand, daarbij zeurt m’n muisarm de hele dag om aandacht. Ik ben moe, koud en heb nergens zin in, dat laatste is niks voor mij, meestal pep ik mezelf wel op. Ook m’n biotartaartje smaakt opeens heel anders dan anders. Vanmiddag besluit ik m’n bed weer in te duiken in de hoop warm te worden en een beetje uit te rusten. Twee uur later, nog steeds met verkleumde pootjes, spring ik er geïrriteerd weer uit, door de herrie boven heb ik geen oog dichtgedaan. Onder de hete douchestraal denk ik aan m’n ex tevens programmeur waar het erg lastig mee communiceren is over de nieuwe site. Hij wil alles via mail, maar dat zorgt alleen maar voor steeds meer onduidelijkheid.

Klik op de foto voor een heel andere invalshoek

Ook van het nieuws wat ik vandaag kreeg
over de beveiligingsproblemen rondom Java-applets, de basis van m’n site, word ik niet blij. De kans is nu groot dat steeds meer mensen die optie uitschakelen op hun pc, niet bepaald het ideale moment om zo’n nieuwe site te laten bouwen. Terwijl de buren boven m’n hoofd stampen op ongeïsoleerd laminaat zie ik opeens de doordringend blauwe ogen van de teammanager van Havensteder weer voor me, hij heeft zich toen niet aan z’n afspraak gehouden, anders had ik nu in een rustiger huis gezeten. Zal ik hem bellen, de confrontatie aangaan of zal ik me omdraaien – de wereld de wereld laten – en me onderdompelen in een diepe winterslaap.
Marjelle

Foto gemaakt in het Natuurhistorisch Museum

Home Wintersleep

Mark is lief

Klik op de foto voor een groter formaat

Jij is lief

Picknicken!

Klik op de foto voor een grotere tafel

Of lekker warm binnen?

Groeten uit…

… Crooswijk

Klik op de foto voor een groter formaat

Een Crooswijker vertel

Ek herhaal jou

Klik op de foto voor muziek

Ek herhaal jou
sonder begin of einde
herhaal ek jou liggaam
Die dag het ‘n smal skadu
en die nag geel kruise
die landskap is sonder aansien
en die mense ‘n ry kerse
terwyl ek jou herhaal
met my borste
wat die holtes van jou hand namaak
Ingrid Jonker

Sneeuwpop?

Klik op de foto voor de grotere versie

The key to success

Sprookjesbeelden aan zee