Tagarchief: vliegen

Fly away


Klik op de foto voor een groter formaat

Een reis rond de wereld

Advertenties

Horrorlente!


Klik op de foto voor een groter formaat

Er staat een snijdende wind, uit voorzorg heb ik verschillende laagjes over elkaar aangetrokken, ik lijk wel een Michelinmannetje, maar ik heb het nog steeds koud. 23 maart, de astronomische lente is al begonnen en de weergoden trekken zich daar helemaal niks van aan. Winterweer staat op het menu, ook draadjesvlees en stamppotten kunnen weer tevoorschijn gehaald worden, de tijd van lammetjes in de wei, krokussen en zonnige terrasjes lijkt verder weg dan ooit. Toen ik afgelopen week een tussenstop op Schiphol maakte en al die mensen bepakt en bezakt voorbij zag komen; de een op weg naar het verre Novosibirsk, de ander naar het veel warmere Durban, kreeg ik zin om ook een vlucht te boeken. Lekker weg, zonder burenoverlast en sneeuwbuien, even niet op huizenjacht moeten in Rotterdam, maar wel schrijven en fotograferen in een idyllische omgeving. ’s Ochtends wakker gekust worden door de zon, me laten verrassen door wat de natuur die dag weer te bieden heeft, een hangmat die loom in de verte op me wacht, tinkelende ijsblokjes in een glas wijn… Ja dát, daar ben ik nu wel aan toe.
Marjelle

‘Hello Goodbye’ op Schiphol

‘Kijk, ik kan vliegen!’

Klik op de foto voor pose 2

The thrill is gone André Hazes & Kaz Lux

Kroonjuweel?


Don’t stop me now Queen

‘As nowhere as anywhere’

Terwijl ik in de trein zit op weg naar de zoveelste behandeling in Scheveningen-haven zie ik tussen alle cd-titels die op m’n display voorbijkomen opeens de naam Betonfraktion staan. Aparte muziek, bovendien heb ik een speciale band met een van de muzikanten. Een tijd geleden hebben we nog in een gezellig eetcafé uren zitten praten. ‘Misschien leuk om ook een keer een link in m’n blog te zetten’, bedenk ik. De zon schijnt als ik een kwartier later op Den Haag HS uitstap en naar de halte van lijn 11 loop. Ik neem me voor om na de intensieve behandeling samen met camera lekker uit te waaien op het strand vlak bij de praktijk.


M’n therapeut, mooie man van begin veertig
, verwelkomt me enthousiast. We praten behalve over rug- en andere problemen ook over dromen en vakanties. ‘Ik ben nog nooit zo dicht bij het punt geweest dat ik echt overweeg om m’n vliegangst te overwinnen en op het vliegtuig naar een Canarisch eiland te springen, ver weg van horrorwinters, dito buren en eindeloos lange feestdagen’, zeg ik tegen hem. Hij  vertelt dat z’n ouders momenteel heerlijk op La Palma zitten te genieten van de zon en van elkaar. Ik glimlach, zo wil ik ook wel oud worden. ‘Maar alleen als ik nog dingen kan doen en helder van geest ben, anders hoeft het voor mij niet meer’, denk ik er onmiddellijk achteraan.
Marjelle

Schweineherde Betonfraktion

Titel afkomstig van de cd ‘As Nowhere As Anywhere’ Blast6tet

Hoteldebotel!

Om drie uur vertrek ik dan eindelijk bepakt en bezakt, wat heeft een mens veel nodig zelfs voor anderhalve dag. Deze keer heb ik geen zin om weg te gaan, niet alleen ging m’n afspraak niet door, ook is Amsterdam mijn stad niet, maar op m’n kortingsbon staat 10 mei als uiterste houdbaarheidsdatum. In het kader van zonde van het geld, fotograferen is altijd leuk en het is zo’n heerlijk weer pak ik dan toch m’n spullen bij elkaar. Gelukkig kan ik me alleen ook goed amuseren, een talent dat af en toe van pas komt.  Eenmaal in de trein zet ik m’n gedachten op nul, verstuur een paar sms’jes, doe m’n koptelefoon op en luister voor het eerst in tijden weer naar CocoRosie.

Als ik in Amsterdam de zonnige kade op loop, besluit ik meteen naar het Amstel Botel te gaan, dat gezeul met weekendtas en laptop ben ik beu onderhand. Het NDSM-veer ligt al op mij te wachten, ik raak stilaan een beetje in vakantiestemming en ben benieuwd naar mijn nacht op het water, de laatste keer was op de boot naar Engeland. Terwijl het veer over het IJ glijdt, bewonder ik het prachtige uitzicht. Ik hou van varen, het roept een gevoel van vrijheid op. Een aardige Amsterdammer praat me ondertussen bij over de omgeving en raadt me aan te gaan eten in de IJ-kantine die aan de voet van m’n botel ligt. Wanneer ik bij de receptiebalie aankom is de ontvangst niet erg hartelijk, ik glimlach voor twee.

Het verbaast me wel vaker hoe mensen dag in dag uit hun werk met een lang gezicht kunnen doen, alsof dat het voor jezelf of je omgeving ook maar iets beter maakt. De botelkamer is leuk maar benauwd, snel schuif ik het raampje open en geniet van m’n room-with-a-view. Met een glas witte wijn loop ik even later het dek op, er zitten een paar verdwaalde Engelsen, verder geen gast te bekennen. Ik besluit R. te bellen, mail is niet het meest handige communicatiemiddel als je een afspraak wilt maken. Diezelfde avond beland ik op een verkeerd veer, kom in een foute kroeg terecht en ben blij als ik uiteindelijk de botelcontouren weerzie. Moe van zon, wijn en reizen doezel ik ten slotte weg bij de laatste songfestival(wan)klanken. Via T-Mobile HotSpot check ik nog even m’n mail en tweets, vervolgens kruip ik na een ontspannende douche onder de lakens.

Als ’s ochtends de telefoon gaat sta ik al bijna met één been naast m’n bed totdat het tot me doordringt dat het pas 06:23 uur is! Hé bah, ik wilde juist uitgerust zijn voor m’n afspraak morgen. De wake-upman zegt niet eens sorry en vermoeid draai ik me weer op m’n zij, maar word te veel afgeleid door buitengeluiden, roepende mensen en dichtslaande deuren om de slaap nog te kunnen vatten. Om kwart over tien rinkelt de telefoon weer, deze keer op tijd. Na een idyllisch ontbijt aan het water besluit ik toch geen paarden te gaan kijken in de Vondelstraat, maar in plaats daarvan een tussenstop te maken op Schiphol en vliegtuigen te spotten met m’n camera.
Marjelle

Gallows CocoRosie

Hello goodbye!

Hello Evanescence

Hello Goodbye

‘Bulgaria, zero points’

Opeens verschijnt Kroatië op m’n teller, daarstraks was het Zuid-Afrika, altijd leuk om te zien dat op een bepaalde dag, op een specifiek moment, ergens in een land ver weg iemand jouw woorden leest. Ik weet niets van die ander, maar hij neemt heel even een duik in mijn leven. Al is niet alles wat in zwart-op-witte letters getypt staat ook onomstotelijk waar. Uit pure nieuwsgierigheid tik ik ‘Zagreb‘ in de Googlebalk. Wat voor een soort stad ligt hier zo’n 1200 km vandaan, op die ene keer na lang geleden in Bulgarije ben ik nooit in deze contreien geweest.

M’n kennismaking met dat land was verre van aangenaam, na een horrorvlucht in een kist die eruitzag alsof hij ternauwernood WO II had overleefd werden Hans* en ik in een ander hotel gedropt dan datgene dat we hadden geboekt. De allereerste avond moesten we ook een stel dronken Bulgaren trotseren voordat we onze kamer in konden. Hans zat de hele nacht naast m’n bed te waken, terwijl ze tot in de vroege ochtend op de gang tekeer gingen en op kamerdeuren beukten. Ik ben zelden zo bang geweest als toen. Добре дошли in Bulgarije!

Laatst heb ik voor het eerst in maanden weer van hem gedroomd, met een unheimisch gevoel werd ik wakker. Wat er zich precies afspeelde weet alleen m’n onderbewuste. ‘Hoe zou hij reageren als je hem nu een mailtje zou sturen?’ vroeg m’n vriendin in het buitenland. ‘Ik weet het niet… echt niet’, zei ik peinzend, ‘ik weet wel dat ik er niet aan toe ben en dat het er ook erg van afhangt in welke situatie hij nu zit’. Ik hou eigenlijk niet zo van als-dan-vragen, dacht ik erachteraan, doe mij maar hier-en-nu.
Marjelle

The Mystery of Bulgarian Voices

*Ex-liefste vriend