Tagarchief: tv

Hello goodbye!

Hello Evanescence

Hello Goodbye

‘Eigen volk’

M’n hoofd staat momenteel meer naar een luchtige film of ontspannende animatie dan naar een documentaire. Al kijk ik die regelmatig met veel plezier, met name de Canvas-uitzendingen zijn vaak erg goed. Toch overweeg ik om deze keer het vpro-programma ‘Eigen volk’ van Neske Beks aan me voorbij te laten gaan ondanks het intrigerende verhaal. Een familiekroniek waarin de geschiedenis van de Vlaams-Afrikaanse arbeidersfamilie van de regisseuse gevolgd wordt. Snotterend pak ik de zoveelste Kleenex, inmiddels lopen de tranen letterlijk over m’n wangen. Aangezien de film waarin ik beland ben m’n aandacht niet kan vasthouden en ik geen energie heb om iets anders te zoeken, zap ik langs wat zenders.

De griep die op m’n verjaardag is begonnen is met recht de ergste die ik ooit heb gehad. Voor het eerst kwamen de hoestbuien al na één dag, later aangevuld met niesbuien, inmiddels ben ik een nies of honderd verder de afgelopen dagen. Alles doet pijn, spieren liggen in een kramp, liggen gaat moeizaam, zitten ook. Zeer tegen m’n gewoonte in slik ik nu elke dag pijnstillers, deels om de koorts in bedwang te houden, deels om m’n spieren af en toe te ontkrampen en een tijd geen pijn te hebben. Ik ben bijna uitgezapt als ik opeens een Vlaams accent hoor, meteen is duidelijk dat het de bewuste vpro-documentaire is. Geen idee hoe lang het programma al bezig is, ik vergeet even alles om me heen en blijf geboeid kijken tot de laatste minuut.

Wat kun je er nog meer over zeggen, behalve dat het ontroerend is, gaat over echte mensen met echte gevoelens, sober in beeld is gebracht, liefdevol gemaakt en deprimerend op momenten. De ziekenhuisscène op het einde met de oude Flor deed me aan m’n eigen vader denken, een schim na de operatie, en aan de moeizame communicatie tussen ons.  De beelden waarop te zien is hoe blij en trots Abdoulaye is als z’n papa voor het eerst in jaren langskomt bij het café waar hij werkt zijn indringend. ‘Iedereen zit op iedereen te wachten’, zeggen de hoofdpersonen aan het slot tegen elkaar. Wat jammer dat het soms zelfs een leven lang duurt, denk ik.
Marjelle

Wizard Flurry Home Mariee Sioux

Het Vlaams Belang belooft terugkeer-politiek,
maar waar moet ik dan naar terug dan, want ik ben van hier.
Ik kan niet terug naar Afrika, want ze hebben geen Vlaams bier
en ik heb nooit getwijfeld over België

Uit een van de meeslepende nummers in de docu (helaas niet te vinden op Youtube)

Somewhere over the rainbow…

‘Het is nu echt herfst’. Zo, het hoge woord met de klank van roestige kleuren, vallende blaadjes, korter wordende dagen en miezerregen is eruit. Het heeft niet dat hoopvolle van lente en zomer waarin alles nog mogelijk lijkt. In deze tijd van het jaar denk ik dan ook met verlangen aan beren die bezig zijn met de voorbereidingen van hun winterslaap en pas weer hun fluweelbruine ogen opendoen over een maandje of vijf. ‘Dat wil ik ook’, mijmer ik en doe af en toe een halfslachtige poging in en uit bed. Bij mensen heet dat trouwens anders, dan vallen niet alleen de blaadjes maar soms ook woorden als depressie, blues en lethargie.

 

Nadat ik vorige week maandag nog bijna door m’n rug ging, heb ik me toch naar m’n eenmalige coachingsafspraak gesleept. ‘Al zegt die man maar één ding waar ik wat aan heb’, dacht ik – bovendien had ik al betaald. Hij vond me heel energiek overkomen ondanks de situatie waar ik inzit, iets dat ik vaker hoor en waarvan ik steeds meer denk dat het soms ook juist in mijn nadeel werkt. Verder noemde hij dingen als heel intelligent, erg snel, en heb ik hem wat meer verteld over m’n leven waar een bepaalde mate van anderszijn altijd als een rode draad doorheen gelopen heeft.

 


Al stonden m’n energie en activiteiten
de afgelopen weken op een waakvlam, ik heb wel veel gekeken, niet alleen naar tv, maar ook van binnen naar buiten en weer terug.

De documentaire  Être et avoir bijvoorbeeld waarin ik de Franse Bob Ross met veel liefde over en tegen zijn kinderen zag praten, zíjn klasje ergens in een vergeten dorp, vervulde me met vertedering. Het is altijd mooi om mensen met overtuiging iets te zien doen, net zoals het stel dat ik zondagavond de hiphop lyrical vol vuur zag dansen. Aangezien topshit of dope niet echt mijn taal is maak ik er gewoon meeslepend van, uiteindelijk is het de toon die woorden vleugels geeft.

 

Ook ver weg, maar dan in het noordoosten van India en in heel andere omstandigheden, zag ik mensen zich afbeulen in de mijn, één euro per dag en nooit vrij. Overdag onder de grond, ’s nachts boven op de zwartgeblakerde aarde, een landschap dat twee jaar geleden nog gewoon groen was. Toen ik vervolgens een paar dagen geleden midden in een dierendocu een hap wilde nemen van m’n visburger keek opeens een hert me met grote angstogen aan, z’n pootje hing aan flarden en hij werd uit z’n lijden verlost door een medewerker van Wildlife Aid. Ik moest wel even hard slikken, maar zelden heb ik dat iemand met zoveel mededogen zien doen.
Marjelle

 

Stone cold Rainbow