Tagarchief: Schiphol

Horrorlente!


Klik op de foto voor een groter formaat

Er staat een snijdende wind, uit voorzorg heb ik verschillende laagjes over elkaar aangetrokken, ik lijk wel een Michelinmannetje, maar ik heb het nog steeds koud. 23 maart, de astronomische lente is al begonnen en de weergoden trekken zich daar helemaal niks van aan. Winterweer staat op het menu, ook draadjesvlees en stamppotten kunnen weer tevoorschijn gehaald worden, de tijd van lammetjes in de wei, krokussen en zonnige terrasjes lijkt verder weg dan ooit. Toen ik afgelopen week een tussenstop op Schiphol maakte en al die mensen bepakt en bezakt voorbij zag komen; de een op weg naar het verre Novosibirsk, de ander naar het veel warmere Durban, kreeg ik zin om ook een vlucht te boeken. Lekker weg, zonder burenoverlast en sneeuwbuien, even niet op huizenjacht moeten in Rotterdam, maar wel schrijven en fotograferen in een idyllische omgeving. ’s Ochtends wakker gekust worden door de zon, me laten verrassen door wat de natuur die dag weer te bieden heeft, een hangmat die loom in de verte op me wacht, tinkelende ijsblokjes in een glas wijn… Ja dát, daar ben ik nu wel aan toe.
Marjelle

‘Hello Goodbye’ op Schiphol

Advertenties

Picknicken!

Klik op de foto voor een grotere tafel

Of lekker warm binnen?

Het was zo donker dat ik overal lichtpuntjes zag

Gisteren was een spannende dag. Eindelijk had ik mezelf zover weten te krijgen om een afspraak te maken. Ondanks het winterweer verliep de reis via Schiphol naar Amsterdam zonder vertragingen. Nadat ik door een aardige ras-Amsterdammer was afgezet, ‘ben jij Rotterdamse!?’ vroeg hij verbaasd, liep ik de chique hal binnen waar ik werd verwelkomd door een vriendelijke man die me echt aankeek in plaats van me als een nummer te behandelen. Het gekke was dat ik totaal niet zenuwachtig was terwijl ik het afgelopen jaar zo had opgezien tegen dit bezoek waar voor mij veel van afhing. Hij bekeek mijn foto en stipte aan waar de problemen zaten, even later inspecteerde hij ook mijn mond. ‘Je houdt het heel goed bij’, zei hij goedkeurend, ‘en de tandarts die dit allemaal heeft gemaakt heeft fantastisch werk verricht.’ ‘Helaas is hij lang geleden geëmigreerd, daarna ben ik van de een naar de ander gegaan, zo’n goede heb ik nooit meer gevonden’, zei ik. Binnenkort moet ik terugkomen voor een intensieve behandeling door de mondhygiëniste. Daarna wordt gekeken of er een aantal flapoperaties nodig zijn. Maar er is in ieder geval hoop.

Klik op de foto voor een groter formaat

Vandaag heb ik me met hernieuwde ijver gestort op de huizenmarkt. Venster na venster met huis zus en zo stond open, ondertussen was ik druk aan het bellen met allerlei makelaars, de ene deed nog joliger dan de andere. Mis-schien omdat het bijna weekend was of misschien viel het me op omdat hun humor sowieso niet de mijne is, wie zal het zeggen. Ten slotte klikte ik alle vensters weer weg en stopte de telefoon terug in z’n houder, maar niet nadat ik eerst in m’n agenda drie bezichtigingen had genoteerd. Twee op zondag en één op dinsdag, alledrie de makelaars zijn op de hoogte van mijn afwijkende werk-inkomenssituatie. Maar zoals eentje het formuleerde ‘je komt wel goed over’ of zoals een ander zei ‘ik geef geen pepernoot voor je situatie maar ik heb toevallig bij dit appartement de handen redelijk vrij’. Het ene huis is ruim en licht, gelegen op de derde etage met lift, helaas in Delfshaven. Nummer twee is ook zonder bovenburen en ligt in Kralingen, maar is erg klein. Het derde apparte-ment heeft vier kamers, bevindt zich in Noord en heeft wel buren boven en onder. Ideaal lijkt me een combinatie ervan, maar laat ik eerst eens afwachten wat dit weekend mij op huizengebied brengen zal. Fingers crossed!
Marjelle

Met dank aan Loesje

Kroonjuweel?


Don’t stop me now Queen

De Familiebank


I knew 22Pistepirkko

Hoteldebotel!

Om drie uur vertrek ik dan eindelijk bepakt en bezakt, wat heeft een mens veel nodig zelfs voor anderhalve dag. Deze keer heb ik geen zin om weg te gaan, niet alleen ging m’n afspraak niet door, ook is Amsterdam mijn stad niet, maar op m’n kortingsbon staat 10 mei als uiterste houdbaarheidsdatum. In het kader van zonde van het geld, fotograferen is altijd leuk en het is zo’n heerlijk weer pak ik dan toch m’n spullen bij elkaar. Gelukkig kan ik me alleen ook goed amuseren, een talent dat af en toe van pas komt.  Eenmaal in de trein zet ik m’n gedachten op nul, verstuur een paar sms’jes, doe m’n koptelefoon op en luister voor het eerst in tijden weer naar CocoRosie.

Als ik in Amsterdam de zonnige kade op loop, besluit ik meteen naar het Amstel Botel te gaan, dat gezeul met weekendtas en laptop ben ik beu onderhand. Het NDSM-veer ligt al op mij te wachten, ik raak stilaan een beetje in vakantiestemming en ben benieuwd naar mijn nacht op het water, de laatste keer was op de boot naar Engeland. Terwijl het veer over het IJ glijdt, bewonder ik het prachtige uitzicht. Ik hou van varen, het roept een gevoel van vrijheid op. Een aardige Amsterdammer praat me ondertussen bij over de omgeving en raadt me aan te gaan eten in de IJ-kantine die aan de voet van m’n botel ligt. Wanneer ik bij de receptiebalie aankom is de ontvangst niet erg hartelijk, ik glimlach voor twee.

Het verbaast me wel vaker hoe mensen dag in dag uit hun werk met een lang gezicht kunnen doen, alsof dat het voor jezelf of je omgeving ook maar iets beter maakt. De botelkamer is leuk maar benauwd, snel schuif ik het raampje open en geniet van m’n room-with-a-view. Met een glas witte wijn loop ik even later het dek op, er zitten een paar verdwaalde Engelsen, verder geen gast te bekennen. Ik besluit R. te bellen, mail is niet het meest handige communicatiemiddel als je een afspraak wilt maken. Diezelfde avond beland ik op een verkeerd veer, kom in een foute kroeg terecht en ben blij als ik uiteindelijk de botelcontouren weerzie. Moe van zon, wijn en reizen doezel ik ten slotte weg bij de laatste songfestival(wan)klanken. Via T-Mobile HotSpot check ik nog even m’n mail en tweets, vervolgens kruip ik na een ontspannende douche onder de lakens.

Als ’s ochtends de telefoon gaat sta ik al bijna met één been naast m’n bed totdat het tot me doordringt dat het pas 06:23 uur is! Hé bah, ik wilde juist uitgerust zijn voor m’n afspraak morgen. De wake-upman zegt niet eens sorry en vermoeid draai ik me weer op m’n zij, maar word te veel afgeleid door buitengeluiden, roepende mensen en dichtslaande deuren om de slaap nog te kunnen vatten. Om kwart over tien rinkelt de telefoon weer, deze keer op tijd. Na een idyllisch ontbijt aan het water besluit ik toch geen paarden te gaan kijken in de Vondelstraat, maar in plaats daarvan een tussenstop te maken op Schiphol en vliegtuigen te spotten met m’n camera.
Marjelle

Gallows CocoRosie

Hello goodbye!

Hello Evanescence

Hello Goodbye