Tagarchief: rust

Op één been

Foto stellarsky

Sta je daar in een spagaat terwijl je probeert in zentoestand te komen, beginnen de kinderen weer boven je hoofd te springen, maar dat negeer je. In plaats daarvan concentreer je je op het mooie lijf van Rodney Yee op dvd, op zijn lange zwarte haren. Je ogen dwalen van zijn lichaam naar de prachtige natuur achter hem. Daar wonen in die rust, in die stilte, omringd door spiegelende meren en imposante bergtoppen, bijzonder lijkt me dat. M’n gedachten worden opnieuw wreed verstoord door het gedreun van de kinderen, ja kutkinderen zijn het. Ze springen met enorme veerkracht op het laminaat wat hun ouders nu al maanden weigeren te isoleren ondanks de eis van de woningbouw, slecht voorbeeld doet volgen. Ik voel onmiddellijk de zen dalen en de andrenaline stijgen en stoot een oerschreeuw uit. Heeft in de verre verte misschien ook nog wel iets met yoga te maken, denk ik erachteraan. Daarna adem ik diep in en wring mij vervolgens in een ooievaarspose, op één been blijven staan valt nog niet mee. Als het niet zo treurig was en ik niet zo moe geworden was van de jarenlange geluidsterreur was het bijna komisch. Sta je daar een beetje yogabewegingen te maken terwijl het plafond dendert boven je hoofd. Het lachwekkende eraan kan ik ondanks alles nog steeds zien. Gelukkig maar, want zonder humor is er geen leven.
Marjelle

Advertenties

Nieuw adres: Voorschoterlaan 79!

Na m’n afspraak loop ik terug naar de Hesseplaats. De metro rijdt net voor mijn neus weg, maar tien minuten wachten in de zomerzon is heel wat aangenamer dan weggedoken in je winterjas. Ik kijk naar de strakblauwe lucht en twijfel of ik door zal gaan naar de stad of er al bij Kralingse Zoom uitga. De naam roept associaties op met paarden en groen, maar als ik uitstap komt een zee van studenten me tegemoet en zie ik bordjes met Erasmus MC en Brainpark. Ik besluit terug te lopen en de metro te nemen naar de Voorschoterlaan. Misschien ben ik nog op tijd voor een broodje in het Theehuis van Trompenburg Tuinen en kan ik onderweg alles wat groeit & bloeit vastleggen met m’n camera.

Helaas gaat dat plan niet door, wanneer ik verhit binnenval blijken de broodjes allang op. Ik wandel naar het ernaastgelegen In Den Rustwat, een ultrachique tent, en vraag of ik misschien iets simpels kan eten. Een lunch bestaat er niet uit gewone broodjes-met, aan hun witgedekte tafels worden louter exquise gerechten geserveerd wordt mij verteld, zij het in iets andere bewoordingen. Ondertussen beginnen m’n voeten steeds meer te branden, krijg ik haast visioenen van een ijs- en ijskoude Tonic en is ook m’n maag aan het protesteren. Dat vergeet ik allemaal op slag als ik op een bepaald moment door de kier van een hek opeens een idyllisch hofje ontwaar.
Hier wil ik wonen.

Ver weg van m’n lawaaierige, asociale buren in een oud huisje met de gemeenschappelijke voortuin aan je voeten. Op de Voorschoterlaan 79 staat de wereld even stil, het leven kabbelt in een traag tempo voort. Dé plek om tot rust te komen na alle ellende van het afgelopen jaar en een inspirerende omgeving voor een herstart van m’n freelance werkzaamheden. Na een paar minuten kom ik weer met beide voeten op aarde en herinner me een ander idyllisch plekje, de stadstuin van het Schielandshuis waar ik met de Rotterdampas gratis in mag. Als ik even later door lijn 21 voor de deur word afgezet, gulzig van m’n Tonic drink en in m’n ovenwarme broodje bijt omringd door alle kleuren groen en prachtige paarse bloemen, denk ik, ‘ja, dit is the place to be’.
Marjelle

Foto gemaakt in het Schielandshuis

Loverst Daily Bread

Chillen in het klooster

Buurman laat z’n ongenoegen over de uitnodiging van de woningbouw duidelijk blijken, drumsolo’s gieren door het plafond. Ik pak de laatste spullen in, geef nog wat dorstige plantjes water en haal opgelucht adem als het tijd is om naar het station te gaan. Een paar dagen logeren in een voormalig klooster in een landelijke omgeving is precies waar ik nu behoefte aan heb. Het kost ook weinig want met m’n foto voor HotelSpecials heb ik een cadeaubon van 80,- euro gewonnen. Na een overstap op Utrecht en Eindhoven beland ik ten slotte in de trein naar Deurne, een plaats in Brabant waar ik niet eerder ben geweest. Als ik uitstap voel ik de lentezon op m’n gezicht, het ruikt hier ook anders, landelijk en puur. De man aan wie ik de weg vraag naar Willibrordhaeghe vertelt me dat hij er als voetbaltrainer met de internen heeft gewerkt toen het nog een klooster was.

‘Daar heb ik m’n eerste meisje leren kennen’, voegt hij er lachend aan toe. ‘Is ze uiteindelijk ook je vrouw geworden?’ De vraag is eruit voordat ik er erg in heb. ‘Nee, dat niet, maar m’n vrouw heeft wel dezelfde achternaam al zijn ze geen familie.’ We nemen afscheid. Kort daarna zie ik een auto luid toeterend voorbijrijden en opeens stoppen. Ik loop door totdat dezelfde man heftig gebarend uit de auto springt en roept: ‘daar is het hotel!’ Wat zijn ze aardig hier, die positieve indruk wordt nog bevestigd als ik even later de brede oprijlaan oploop en bij de balie verwelkomd word door de vriendelijke receptioniste. Mooi gebouw en dito granieten trap, er hangt een serene sfeer. Ik bestel een tonic op het terras, leun lui achterover en denk even helemaal nergens aan.
Marjelle

Oh Susannah
Neil Young