Tagarchief: rsi

Het ei van Columbus

Vorige week
Langzaam kom ik weer tot leven naast de open haard. Eerst beginnen m’n verkleumde vingers te tintelen, vervolgens ontdooit ook het tipje van m’n neus. Ik kan m’n ogen nauwelijks openhouden, niet zo verwonderlijk na vier uur slaap. Wat zou ik graag met een deken om me heen bij de vlammen in slaap vallen en uitgerust ontwaken. Laat dat wakker kussen door een prins maar zitten – ik geloof niet in sprookjes – al zou het wel heel wat prettiger zijn dan ruw uit je slaap gerukt te worden door een woedeaanval van de buurjongen zoals vanochtend weer het geval was. M’n tafeltje kijkt uit op golven en strand waarop hier en daar een paar winterharde wandelaars tegen de wind opboksen. Voor me ligt een ovenvers pistoletje met kaas en krulsla, het ziet er veelbelovend uit. Columbus is de ideale plek om bij te komen na een pijnlijke behandeling, warm, knus, aardige bediening.

‘Ik ben niet blij’, zei m’n therapeut vanmiddag toen hij de triggerpoints in m’n door rsi geplaagde schouder probeerde te deactiveren. ‘Same here’, reageerde ik. ‘Je bent goed bezig met sporten, maar die spier is overbelast door de muis en hoe zorgen we ervoor dat je ontspannen achter de computer zit?’ Ik wees naar de witte skippybal, ‘waarvoor is die?’ ‘Dat zou iets voor jou kunnen zijn in plaats van een bureaustoel’, antwoordde hij terwijl ik hevig balancerend in skippyzit probeerde te komen. ‘Zo kun je toch niet achter je pc werken’, riep ik. Hij grinnikte, ‘het is wel even oefenen inderdaad, misschien is een ponyseat geschikter voor jou.’ Met de belofte daarop te googlen nam ik afscheid. Inmiddels ben ik soms zo moe van de gebroken nachten, geluidsoverlast en protesten van mijn lijf dat ik alleen nog maar wil winterslapen, veilig opgerold op een vredig plekje zonder buren*, geschreeuw, gestamp en slaande deuren.
Marjelle

Wintersong Ingrid Michaelson & Sara Bareilles

*Sinds een week lijkt het wat rustiger nadat de woningbouw contact heeft opgenomen met een aantal mensen (wordt vervolgd)

Alarmbellen!

Muizen hebben soms iets liefs, dat pluizig zachte, die zwartglimmende kraaloogjes, al zijn ze bij hun geboorte wel erg naakt. Ooit liet een vriendin die ze als huisdier hield me vertederd zo’n pasgeboren gerimpeld roze lijfje zien, meteen was de aantrekkingskracht beduidend minder. De afgelopen jaren is dat gevoel alleen maar sterker geworden en dan heb ik het over computermuizen niet over hun piepende soortgenoten. De doorsnee Logitech-muis moest ik na verloop van tijd noodgedwongen inruilen voor een ergonomisch exemplaar met de roepnaam Contour.


Toen later rsi zo hevig werd dat ik m’n linkerpols niet goed meer kon gebruiken terwijl ik als freelancer m’n geld met redactiewerk verdiende, ging ik ten einde raad over op rechts muizen wat heel lang prima ging. Tot ik een paar maanden geleden steeds meer last kreeg van m’n schouder, rsi was terug van weggeweest en had zich deze keer aan de rechterkant genesteld. Ik schrok. Uitgerekend nu ik bezig was met de herstart van puzzelsite en -werkzaamheden kon ik nauwelijks meer met de muis uit de voeten. Bij elke klik schreeuwde m’n schouder ‘nee!’ Van de ene dag op de andere moest ik het virtuele contact minimaliseren, tweeten, mailen en bloggen ging alleen nog mondjesmaat.

Sinds m’n oude pc een aantal maanden geleden de geest heeft gegeven is de laptop de hoofdattractie op m’n bureau geworden, verre van ideaal dus voor rug, nek en schouders. Bovendien is de stress die ondermeer door stampende bovenburen wordt veroorzaakt ook niet bevorderlijk voor een zenhouding achter de pc. Afgelopen week heb ik mezelf een spoedcursus toetsenbordcombinaties gegeven maar bevind me nog in de beginnersfase, daarnaast heb ik besloten om zo snel mogelijk een nieuwe pc te kopen, alleen erg lastig googlen als je op muisdieet bent en er bovendien geen verstand van hebt. Ik mis de dagelijkse virtuele interactie, maar ook het fotograferen en schrijven, vandaar dat ik met veel minipauzes toch dit stukje heb getypt.
Marjelle

Life on Mars David Bowie

Foto Witold Riedel