Tagarchief: rainbow

Alle kleuren van de regenboog!


‘Be a rainbow in someone else’s cloud’ (Maya Angelou)

Na de behandeling
loop ik door de regen over de boulevard. Het is de tweede keer dat de triggerpointtherapeut met naaldjes in de weer ging, ik voelde me net zo’n voodoopop. Gelukkig heb ik alle vertrouwen in hem, dus ik liet hem rustig begaan, ook toen hij er even later wat stroomstootjes doorheen stuurde. Het liefste had ik erna onder een dik dekbed verder willen dromen – je wordt er erg slaperig van – maar in plaats daarvan laat ik me nu voortblazen door de gure wind. Scheveningen in de winter, een stuk onaangenamer dan in lente en zomer. De regen wordt steeds feller, striemt tegen m’n gezicht, m’n spijkerbroek kleeft aan m’n benen en ook m’n sokken beginnen zo langzamerhand te soppen in m’n schoenen. Waterdicht zijn die allang niet meer, het nieuwe paar staat nog in de kast, ik krijg er blaren van. Ik voel me net een verzopen kat, een eenzaam stipje op de boulevard.  Opeens zie ik een prachtig kleurenspel voor me, met verkleumde vingers haal ik m’n camera weer uit de tas en vergeet alles om me heen, even is er niks anders dan de regenboog en ik.
Marjelle

Stairway to heaven Led Zeppelin

Somewhere over the rainbow…

‘Het is nu echt herfst’. Zo, het hoge woord met de klank van roestige kleuren, vallende blaadjes, korter wordende dagen en miezerregen is eruit. Het heeft niet dat hoopvolle van lente en zomer waarin alles nog mogelijk lijkt. In deze tijd van het jaar denk ik dan ook met verlangen aan beren die bezig zijn met de voorbereidingen van hun winterslaap en pas weer hun fluweelbruine ogen opendoen over een maandje of vijf. ‘Dat wil ik ook’, mijmer ik en doe af en toe een halfslachtige poging in en uit bed. Bij mensen heet dat trouwens anders, dan vallen niet alleen de blaadjes maar soms ook woorden als depressie, blues en lethargie.

 

Nadat ik vorige week maandag nog bijna door m’n rug ging, heb ik me toch naar m’n eenmalige coachingsafspraak gesleept. ‘Al zegt die man maar één ding waar ik wat aan heb’, dacht ik – bovendien had ik al betaald. Hij vond me heel energiek overkomen ondanks de situatie waar ik inzit, iets dat ik vaker hoor en waarvan ik steeds meer denk dat het soms ook juist in mijn nadeel werkt. Verder noemde hij dingen als heel intelligent, erg snel, en heb ik hem wat meer verteld over m’n leven waar een bepaalde mate van anderszijn altijd als een rode draad doorheen gelopen heeft.

 


Al stonden m’n energie en activiteiten
de afgelopen weken op een waakvlam, ik heb wel veel gekeken, niet alleen naar tv, maar ook van binnen naar buiten en weer terug.

De documentaire  Être et avoir bijvoorbeeld waarin ik de Franse Bob Ross met veel liefde over en tegen zijn kinderen zag praten, zíjn klasje ergens in een vergeten dorp, vervulde me met vertedering. Het is altijd mooi om mensen met overtuiging iets te zien doen, net zoals het stel dat ik zondagavond de hiphop lyrical vol vuur zag dansen. Aangezien topshit of dope niet echt mijn taal is maak ik er gewoon meeslepend van, uiteindelijk is het de toon die woorden vleugels geeft.

 

Ook ver weg, maar dan in het noordoosten van India en in heel andere omstandigheden, zag ik mensen zich afbeulen in de mijn, één euro per dag en nooit vrij. Overdag onder de grond, ’s nachts boven op de zwartgeblakerde aarde, een landschap dat twee jaar geleden nog gewoon groen was. Toen ik vervolgens een paar dagen geleden midden in een dierendocu een hap wilde nemen van m’n visburger keek opeens een hert me met grote angstogen aan, z’n pootje hing aan flarden en hij werd uit z’n lijden verlost door een medewerker van Wildlife Aid. Ik moest wel even hard slikken, maar zelden heb ik dat iemand met zoveel mededogen zien doen.
Marjelle

 

Stone cold Rainbow