Tagarchief: parijs

Met Woody in Parijs!

Nadat ik lijn D heb genomen naar het Wilhelminaplein arriveer ik in een supermoderne metrohal, veel chroom en staal, en word daarna op de roltrap een sluis ingezogen. Als ik vervolgens met tas om m’n nek, natte plu in de ene hand en camera in de andere probeer een foto te maken van dit surrealistische tafereel springt m’n batterij onverhoeds op ‘leeg’. Even later loop ik in een troosteloze motregen naar LantarenVenster, een in the middle of bloody nowhere-gevoel bekruipt me. Het is lang geleden dat ik naar de film ben geweest en deze keer nog gratis ook dankzij Rotterdampas.

Toen ik de aankondiging van de premièrefilm ‘Midnight in Paris’ voorbij zag komen in m’n mail, besloot ik ernaar toe te gaan. Ik heb bijzondere herinneringen aan de films van Woody Allen, onder andere ‘Annie Hall’, ‘Interiors’, ‘Manhattan’ en ‘Hannah and Her Sisters’ zijn me bijgebleven en niet te vergeten het gezelschap van m’n liefste vriend. We deelden niet alleen lief en leed, maar hielden ook van dezelfde films. Dat was toen, ook in deze film lopen verleden en heden door elkaar. Om klokslag drie uur wandel ik de halflege zaal binnen en vlij me in een van de zachte kuipstoeltjes. Hopelijk houdt m’n rug deze tweeuurssessie vol.


Na reclame en filmtrailers komt dan eindelijk de hoofdpersoon die schrijver is vol in beeld. ‘Waar ken ik die acteur toch van’, vraag ik me af. Ik verman me en concentreer me op het Parijs van toen en nu dat in al z’n glorie op het grote doek tot leven komt. Al snel blijken de hoofdpersoon, Gil Spender, wiens stem en intonatie heel erg aan die van Woody Allen doen denken, en ik op dezelfde golflengte te zitten, iets wat bepaald niet opgaat voor z’n vriendin en aanstaande schoonfamilie. Ik leun achterover en laat me meevoeren door Parijse straten, krijg een kijkje in het nachtleven van weleer, met veel drank, sigaretten en een enkele cancan.

Ik ontmoet schrijvers en kunstenaars uit de jaren ’20, ondermeer Hemingway, Scott Fitzgerald, zijn vrouw Zelda, Dalí, T.S. Eliot, Buñuel en Picasso. Soms komt er een briljante zin voorbij en moet ik me bedwingen om ‘m niet meteen in m’n aantekenboekje op te schrijven. ‘Goede film met hier en daar prachtige Woody Allen-dialogen, maar m’n hart gaat toch meer uit naar een film als “Annie Hall”’, bedenk ik terwijl langzaam de lichten om me heen weer aangaan. ‘Paris is most beautiful in the rain’, zei Gil vol overtuiging aan het eind, als ik terugloop vind ik de verregende Kop van Zuid daar toch wel schril bij afsteken.
Marjelle

”Gil: ‘I would like you to read my novel and get your opinion.’
Ernest Hemingway: ‘I hate it.’
Gil: ‘You haven’t even read it yet.’
Ernest Hemingway: ‘If it’s bad, I’ll hate it. If it’s good, then I’ll be envious and hate it even more. You don’t want the opinion of another writer.”’

‘Midnight in Paris’ draait voorlopig nog in Rotterdam in LantarenVenster en Wolff Cinerama

Foto: ‘The Bear Goes to Paris’ Witold Riedel

Moulin Rouge?

Romulus Sufjan Stevens

Run… Roparun!

Maandag 13 juni, de 20ste editie van de Roparun, een estafetteloop van 520 km van Parijs naar Rotterdam met als doel geld op te halen voor mensen met kanker. De Coolsingel is een grote deinende massa, mensen op tafels en bankjes, onder de opzwepende klanken van een blaasorkest en aangemoedigd door bloemige spijkerbroekenmeisjes wordt elk team enthousiast binnengehaald. Er hangt een geweldige sfeer, ik geniet en maak de ene foto na de andere al dan niet gehinderd door tegen me aan springende kinderen en een spekgladde ondergrond. Rotterdam, stad met een hart.
Marjelle

‘Leven toevoegen aan de dagen, waar geen dagen meer kunnen worden toegevoegd aan het leven’

Deze diashow vereist JavaScript.

Summer light The Cave Singers

Vecht je vrij!

Om 14:50 uur rolt de Vrijheidstrein station Rotterdam-Centraal uit. Nieuwsgierig kijk ik naar de expositie van foto’s en films, ondertussen probeer ik m’n evenwicht te bewaren terwijl ik vanuit soms onmogelijke hoeken plaatjes schiet van langsflitsende beelden. Ook de treinstellen en stoelzittingen hebben zich aan het thema vrijheid aangepast, met name de rode coupé is opvallend. Onderweg kom ik een aardige man tegen die bereidwillig voor me poseert. Inmiddels begin ik iets brutaler te worden, al ben ik van plan om de volgende keer een serie te maken in plaats van de twee haastplaatjes van daarnet. Vanuit de trein sms ik I. dat ik op weg ben naar de vrijheid… en krijg meteen een enthousiast berichtje terug.

Na een tussenstop in Roosendaal arriveer ik op m’n bestemming. Bergen op Zoom is het uiteindelijk geworden, een stadje waar ik niet eerder geweest ben. Eenmaal op de Grote Markt beland, kom ik langs een gevel waarop met gouden letters Hotel De Draak staat, ik wandel de chique lounge binnen en loop meteen door naar de receptie. Het monumentale pand dateert uit 1397 en is prachtig ingericht. De vriendelijke receptioniste vertelt me dat de keuken alleen opengaat voor het diner, maar ik weet haar over te halen om toch een tosti te regelen. In bepaalde situaties durf ik soms dingen te vragen die andere mensen niet in hun hersens zouden halen, maar op sommige momenten ben ik ook onzeker-verlegen. Ze geeft me een minirondleiding en uiteindelijk belanden we in de keldergewelven waar af en toe nog privéfeesten gegeven worden.





Vrijheid doet me tevens denken aan grenzen stellen en trekken in vriendschap en relaties. Elkaar ruimte geven zonder jezelf en de ander daarbij te verliezen, dat gevoel. In dit verband komen de woorden ‘wat jij wilt dat jou geschiedt, doe dat ook een ander’ weer in me op. Maar vrijheid is ook de neiging om zomaar op een trein te springen de wijde wereld in, zoals ik een paar keer bijna heb gedaan toen ik de trein naar Parijs op een spoor zag staan. Toch zal dat laatste sneller werkelijkheid worden dan ik had gedacht, inmiddels heb ik een croissantafspraak met een mailmaatje. Binnenkort samen even in Franse sferen vertoeven op een terras in hartje stad en het leven bespreken bij een vin rouge. Vrijheid is soms dichterbij dan je denkt.
Marjelle

Bond between us Outlandish 

Een aantal dingen waar ik als eerste aan denk bij het woord vrijheid zijn
Amnesty International
Proefdiervrij
Daklozenkrant
Foreign prisoners
Pension Maaszicht
Guantánamo Bay
Dierenbescherming
Death Penalty Information Center

Martin uit Zuid

Allerlei namen buitelen in m’n hoofd terwijl ik een slablaadje in de mosterdsaus doop. Heerlijk romig, het smelt haast op m’n tong. Ook de ovenwarme ciabatta smaakt nog lekkerder dan anders, deze keer had ik echt honger. Ik kijk om me heen, hier op deze vertrouwde plek aan de Oude Haven waar ik vaker zit. Alleen jammer dat het zo hard waait, op dit soort momenten wil ik stekeltjeshaar. M’n oog valt op ‘alles van waarde is weerloos‘, het is voor het eerst dat ik vanaf dit punt deze dichtregel van Lucebert zie. Dat heb je ook met mensen, soms ontdek je opeens een bepaald trekje dat je al die tijd niet eerder opgemerkt hebt.


Straks tijdens de laatste les nog even een paar uur Frans praten bij evenveel glazen wijn en dan bedenken hoe ik het kan blijven oefenen. Misschien spring ik nu wél op de TGV naar Parijs en dan spreek ik onderweg elke Parijzenaar aan die ik tegenkom. ‘Sst, eerst doen’, denk ik erachteraan. Vanmiddag kwamen opeens wat muziekflarden bovendrijven, ‘Voulez-vous coucher avec moi?’ en ‘Je t’aime… moi non plus’. Wat je er verder ook van mag vinden, Frans is het in ieder geval wel.

Als het morgen echt zo’n mooi weer wordt, dan pak ik m’n fiets en race door het groene hart van Rotterdam naar dat leuke parkje toe, het kleine zusje van Het Park. Aangezien ik een mooiweerdoener ben is dat in 25 graden een stuk aangenamer dan met een camera in je verkleumde vingers. Soms denk ik weleens dat ik in het verkeerde land geboren ben en dat heeft niet alleen met temperatuur te maken. De namen aan het begin dwarrelen weer terug, R. deed me heel even aan m’n eerste liefde denken, Martin uit Zuid. Hoe zou het met hem gaan?
Marjelle

Circle Edie Brickell & New Bohemians