Tagarchief: mars

Waarom ik geen aardling ben (part 1)

Af en toe bekruipt me het gevoel dat ik in het verkeerde land geboren ben. Dingen als de Elfstedenkoorts bijvoorbeeld gaan geheel aan mij voorbij. Toen ik die goedgemutste mannen vorig jaar met peilstokken in de weer zag en diepserieuze gezichten zag trekken bij P&W zapte ik heel snel weg. Ik word er niet warm of koud van. Onlangs las ik dat Kate, ja die van William, in verwachting is en hoorde op tv een aantal Britten euforisch praten over een nu onvergetelijke kerst, weer zo’n momentje van vervreemding. Het Engelse koningshuis of dat van Oranje, het doet me niets. Of ze nu al koekhappend en wc-pottengooiend op de foto staan of vanuit een koets de massa toewuiven, met verwende prins(ess)en heb ik niks en in sprookjes geloof ik niet. Ik hou vooral van wie níet in het sprookje past.*

Foto Witold Riedel

Voetbal, elf mensen die bloedfanatiek
achter een bal aanrennen waarbij de emoties soms zo hoog op kunnen lopen dat je het woord spel best kunt vervangen door oorl0g. Of een evenement als de Olympische Spelen waarbij half Nederland uitzinnig is bij de zoveelste gouden plak. De vreugde om die paar seconden sneller, het verschil tussen winnen en verliezen, het gaat volkomen langs me heen. Niet alleen dan krijg ik een gevoel van anderszijn, het komt veel vaker voor, bijvoorbeeld als ik op ‘social’ media lees hoe wildvreemden elkaar soms volkomen verrot schelden en de onderbuikgeluiden me om de oren vliegen. Af en toe bekruipt me het gevoel dat ik op de verkeerde planeet geboren ben. Misschien toch maar een enkeltje Mars nemen in 2023?
Marjelle

*Uit ‘Het moest maar eens gaan sneeuwen’ Tjitske Jansen

Advertenties

Een zee van witte paraplu’s…

Gisteren werd ik na een paar uur om 06:17 uur wakker en kon niet meer in slaap komen. Eenmaal uit bed merkte ik pas goed hoe moe ik was en dat uitgerekend op de dag dat ik naar Utrecht zou gaan. Al ben ik niet zo’n ‘demonstratief’ type en hou ik helemaal niet van groepen, toch had ik deze keer besloten om me daarover heen te zetten en op Wereldvluchtelingendag mee te lopen met de Umbrella March van VluchtelingenWerk. Onderweg in de trein besloot ik de paraplu te laten zitten, aangezien ik met tas om m’n nek en plu in m’n hand geen fotoserie kan maken. Later bleek ik een van de weinige mensen zonder te zijn.

De zon brak door toen ik op Centraal uitstapte en verder liep naar Park Nieuweroord, het vertrekpunt. Er stonden al een hoop mensen te wachten en ik zag onder andere de bekende gezichten van Dieuwertje Blok en Aleid Wolfsen. De sfeer was gemoedelijk, het viel me op hoe vriendelijk de mensen waren. Nadat Dieuwertje het startsein had gegeven, ging de witte stoet op weg onder begeleiding van een drumband en een aantal politieagenten. Ik sloot me erbij aan en belandde uiteindelijk achter de eerste rij deelnemers met ondermeer Dorine Manson, directeur VluchtelingenWerk. Af en toe sprintte ik even voor de meute uit om foto’s te maken.

Na een wandeling van een uur kwamen we ten slotte bij het asielzoekerscentrum aan. De drumband gaf een toegift, daarna volgden een aantal sprekers, waaronder Paul Mbikayi en Aleid Wolfsen, de laatste benadrukte dat ‘asielrecht een mensenrecht is en dat het jammer is dat daar in Nederland soms vraagtekens bij worden gezet’. Met de komst van Gerd Leers was ik een stuk minder blij, ik herinner me nog de harde woorden die hij bij P&W sprak over asielbeleid en zijn beklemtoning van het verschil in verantwoordelijkheid als burgemeester en als minister. Bij zijn ‘mensen die echt in nood zitten, zijn welkom in Nederland’, voelde ik m’n wenkbrauwen dan ook steil omhooggaan.

Cruciaal daarbij is natuurlijk welke interpretatie wordt gegeven aan het woordje ‘écht’. Het geheel werd op een ontwapenend-enthousiaste manier aan elkaar gepraat door Dieuwertje. Tussendoor trad ook nog Nihad Hrustanbegovic op, een klassieke accordeonist uit Bosnië. Moe van het slenteren, hangen en stilstaan en blij dat ik toch gegaan was besloot ik geen gebruik te maken van de bussen die klaarstonden om iedereen weer bij het station af te leveren, maar de drie kilometer terug te lopen. Nadat ik op Centraal gauw een meeneembroodje & thee had gekocht, haalde ik nog net één minuut voor vertrek de trein naar Rotterdam.
Marjelle

Zwaarste last vluchtelingen voor arme landen

Aicha Cheb Khaled