Tagarchief: Laurenskerk

Onverwachte wending!

Nadat ik vorige keer schoorvoetend ja had gezegd tegen het appartement in het Nieuwe Westen, de flat zelf heel leuk, de buurt unheimisch, kreeg ik een aantal dagen later een onverwachte mail. ‘N.a.v. uw bericht heeft verhuurder doorgegeven dat u in aanmerking komt voor deze woning.‘ Wat een timing, dacht ik. Maar ik heb nog geen contract getekend, was het tweede wat in me opkwam. Op Twitter waren er een paar mensen die riepen ‘ga ervoor!’ en ook ik had meteen het gevoel dat ik ernaartoe moest. Gelukkig kon ik nog diezelfde middag een afspraak maken met de makelaar. Ik was voor het eerst in Overschie, de bus hobbelde voorbij flatgebouwen, langs winkels, ik zag de Hema voorbijflitsen, en stopte toen vlak voor het appartement.


Klik op de foto voor een groter formaat

Het huis was leuk maar erg basic, met een kale plankenvloer, een ouderwetse douche wat ook wel weer z’n charme had en een paar schrootjesmuren. Er moest nog veel aan gebeuren, met name schilderwerk, en dat baarde me wel zorgen aangezien ik zelf niet kan klussen door rugproblemen. Gelukkig kwam er nog wel een nieuw plafond in, want dat lag nu open. Er was geen twijfel mogelijk: het andere appartement was tien keer zo mooi en je kon er zo in, maar de sfeer en de buurt spraken me hier meer aan. Na afloop ben ik naar de oude dorpskern gewandeld, naast de grote kerk liep een riviertje met aan de overkant lome koeien in grazige weiden. Op de terugweg heb ik nog een stokbroodje gegeten op een terras vlakbij en gepraat met mensen die er al lang woonden. Maar ergens wist ik, dit huis* wordt het waarschijnlijk, eindelijk geen asociale buren meer boven m’n hoofd na jarenlange burenoverlast.
Marjelle

* Woensdag wordt het huurcontract ondertekend

Home

Maria

Vandaag heb ik de spullen van ex-liefste vriend weggegeven. Dozen met boeken, van Carmiggelt en Van Gulik tot Van Dis aan toe. Ook het complete werk van Edgar Allan Poe kwam ik tegen, ergens ver weggestopt op de onderste plank. Le Lotus Bleu, een ingelijste poster van Kuifje of moet ik zeggen Tintin, zal hier ook niet lang meer hangen, binnenkort vrolijkt hij de muur van een kinderclubje op. Of ik echt ga verhuizen weet ik morgen pas zeker – er heeft zich een onverwachte wending voorgedaan, het gaat nu niet meer om het huis in het Nieuwe Westen – maar dat de berging leeg moet is sowieso een feit. Door rugproblemen ziet het er daar uit alsof er een bom ontploft is.


Klik op het beeld voor een groter formaat

Toen ik laatst in de Laurenskerk foto’s aan het maken was moest ik weer aan ex-liefste vriend denken. Elke keer als ik een Mariabeeld zie komt zijn naam in me op. Nu ben ik zelden in een kerk, met het katholieke geloof heb ik nooit iets gehad, zelfs als kind al niet. Ik herinner me nog wel de jurken en sluiers die bij diverse communies hoorden, de familie uit het Zuiden beladen met cadeaus en vlaaien, een gevoel van onwennigheid, maar– ik dwaal af. Ex-liefste vriend had iets met Maria en hij had een voorliefde voor Reve, die zelf weer heel veel met Maria en het katholicisme had. Al heb ik weinig van hem gelezen, dat heb ik wel onthouden. En ik, het zal wel toeval zijn, een van m’n doopnamen is Maria.
Marjelle

Foto gemaakt in de Laurenskerk Rotterdam

Hélemaal gewéldig!


Op een terrasje

A: ‘Dit doe je echt vanuit je passie en dan lijkt het geen werk. Dat maakt het anders. Als het gewoon om werk gaat dan wil je er genoeg voor verdienen.’
B: ‘O ja, ja.’
A: ‘Dat je echt moet uitkijken of je iets doet omdat je het zelf wilt of omdat je er wat mee verdient. Dat je het voor eigen zingeving fijn vindt.’
[Ze herhaalt zichzelf nog een aantal keer]
B: ‘Ja, ja.’
[Paar zinnen vallen weg door overvliegende helikopter]
A: ‘En inderdaad dat je denkt een vrijdag is toch een dag voor nieuwe uitdagingen. Nou ja, ik zeg maar wat.’
[A en B lachen]
A: ‘Dat terras bij Weimar is ook zó leuk! Maar ja we hebben vorige keer al bij Weimar gegeten…’
[B probeert ertussen te komen]
A ratelt door: ‘O ja, die Splashtours, eíndelijk gedaan! Hartstikke leuk, joh, helemaal gezellig! Ik vond het helemaal prima, als het niet plenst van de regen vind ik alles best.’
B: ‘Wat leuk–‘
A: ‘Wij gaan samen toch ook nog een weekendje weg, hé, zin in!’
B: ‘Zullen we dat het weekend van de 27ste doen of moet je dan vakantie opnemen?’
A: ‘Nee joh, geen vakantiedagen, vind ik zónde, maar gewoon snípperrr!’
Marjelle

Foto gemaakt in de Laurenskerk

Je blijft iemand op wie wordt gewacht


Weggaan 
Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. Je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

Weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. Niemand
wacht want je bent er nog.
Niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.
Rutger Kopland

Foto gemaakt in de Laurenskerk