Tagarchief: folk

Make me over!

Ondanks de aangekondigde sneeuwbuien verloopt m’n treinreis naar Geldermalsen voorspoedig. De gele Micra van H. staat bij het station al op me te wachten. Ik ben in the middle of nowhere beland. Lang geleden was ik hier op uitnodiging van iemand die ik in de trein had ontmoet. Hij bleek alleen niet zo leuk te zijn als ik me herinnerde en die keer overviel me hetzelfde desolate gevoel als nu, met dat verschil dat ik ditmaal in een dorpje verderop moet zijn voor een workshop die al langer boven aan m’n lijstje prijkt. The ins and outs van opmaken, kortom een lesje visagie. Best wel confronterend bedenk ik, als we even later bij de studio gearriveerd zijn, om te midden van een aantal vreemden alle make-up van je gezicht te halen en vervolgens naakt voor een met felle lampen omrande spiegel te zitten waarin je elk rimpeltje, elke oneffenheid ziet. Bovendien heb ik maar vier uur geslapen, vandaar dat een dodelijk vermoeide Marjelle me nu aanstaart.



Tot overmaat van ramp wordt m’n gezicht vuurrood na behandeling met een reinigingsproduct. ‘Ik heb een heel gevoelige huid, het trekt wel weer weg’, zeg ik tegen het workshopmeisje dat haar verhaal niet echt met veel vuur en passie vertelt. Een aantal tips die voorbijkomen zijn zeker nuttig, al had ik toch iets meer informatie verwacht tijdens deze drie uur durende sessie. De sfeer is ontspannen terwijl we met borsteltjes en kwasten in de weer gaan, eerst wordt de basis behandeld, vervolgens komen de ogen aan bod. Ik raak een beetje tureluurs van de verschillende penselen en penseeltjes, nat of droog, en besluit m’n groenglimmende en roestbruine oogschaduw maar een beetje op de gok aan te brengen. Later komt ze toch nog bij iedereen het lijnenspel vervolmaken.

De workshop wordt afgesloten met een fotoshoot, ik besluit me ook over die drempel heen te zetten en hoop dat er in ieder geval één goede foto bij zit. Vanaf het moment dat ik de helverlichte ruimte betreed, vervolgens op de hoge zwarte kruk plaatsneem en naar haar aanwijzingen luister, weet ik dat het niks zal worden. Ik voel me totaal niet op m’n gemak, de glimlach bevriest op m’n gezicht, en als ze dan ook nog opnames maakt van de verkeerde kant zakt de moed in m’n schoenen. Na afloop scroll ik snel langs de foto’s en kies de leukste uit. Er zijn veel betere foto’s te maken, maar dan heb je wel iemand nodig die zijn vak met liefde uitoefent en echt aandacht heeft voor degene die tegenover hem staat, zodat je er niet uit komt te zien als een opgejaagd konijn gevangen in het felle schijnsel van de koplampen. Ondanks dat was het alles bij elkaar toch een leuke middag. Eenmaal buiten blijkt ook de gele Micra een make-over te hebben gekregen, de sneeuw heeft hem witgetoverd.
Marjelle

Buried in teeth Mariee Sioux

Tying your tongue in a knot…

Kinderlijk eenvoudig?







raggle taggle gypsy celtic thunder

Hanggai – Heimwee naar Mongolië

Vandaag heb ik in Vlaardingen met een kennis afgesproken. Normaal grossier ik niet in kennissen, want la-di-da-verhalen zijn nauwelijks aan me besteed. Voor haar maak ik een uitzondering, we zien elkaar zo’n paar keer per jaar bij een optreden of op een feest. Toen ze daarnet voorstelde om vanaf nu elke zomer samen naar dit festival te gaan, zei ik meteen ja. Vorig jaar gaf Lavalu er een spetterend optreden, deze keer staat de Mongoolse band Hanggai op het podium. Nadat ik alle lovende kritieken had gelezen en ook een paar juweeltjes op Youtube had gevonden, keek ik ernaar uit om ze live te zien. Vanaf de eerste keelklank ben ik verkocht, de opzwepende ritmes, de prachtige zang en het enthousiasme van de muzikanten werken aanstekelijk.

Geboeid blijf ik luisteren, onderweg waan ik me even in Mongolië, zie mezelf zitten in een yurt, loop door uitgestrekte steppen en hoor het geroffel van de paarden wegzwellen in de verte. Het woord Fernweh komt in me op. Heerlijke muziek, mijn voeten tikken de maat mee, m’n lijf wil meer maar daarvoor ben ik toch iets te verlegen. Nadat ze nog een vrolijk drinklied als toegift hebben gegeven, verdwijnen ze met een biertje in hun hand. ‘таны эрүүл мэндийн тѳлѳѳ, Hanggai!’ I. en ik praten nog een tijdje na bij een beker wijn. Even later stap ik met een licht gevoel van melancholie weer in de werkelijkheid, op spoor 2 staat de trein naar Rotterdam al op me te wachten.
Marjelle

Xiger Xiger Hanggai

Klik hier voor meer muziek (o.a. het meeslepende ‘Dorov morlaril’) & tourdata

Hanggai is een oud-Mongools woord voor ‘idyllisch graslandschap met bergen, bomen, rivieren en een strakblauwe lucht’





 

Er gaat een wereld voor je open!

M’n vriendin mailt met de vraag of haar opmerking wellicht verkeerd overgekomen is en ik besluit haar meteen te bellen zodat dingen geen eigen leven gaan leiden. Ik was juist blij met haar aanvulling. De directe aanpak, daar hou ik ook andersom van. Als het maar niet ontaardt in ongeduldige botheid, want daar ben ik allergisch voor. ‘Ga je nog naar het Wereldmuseum?’ informeert ze. Ik vertel haar dat m’n hoofd nergens naar staat vandaag en ik in arren moede een hangdag wilde inlasten. Terwijl ik mezelf hoor praten, zie ik door het raam een blauwe lucht bespikkeld met schapenwolkjes en besluit hangen te vervangen door fietsen.



Vlak bij het Wereldmuseum zie ik Zenne liggen, een fantastische locatie met uitzicht op de Veerhaven, boten, bootjes en watertaxi’s schieten voorbij. Broodjes hebben ze er niet, wel fetasalades en mezzes, ik ben per ongeluk bij een Turks restaurant terechtgekomen en bestel alleen thee. Uit m’n ooghoek zie ik opeens een felgeel boot-noch-bus-geval door het water gaan. Grappig, op de fiets kwam ik het ook al tegen, maar toen had-ie nog wielen. Ik maak snel een paar foto’s en duim dat er in ieder geval één goede bijzit. Als ik even later wil afrekenen neemt de Turkse eigenaar me bij de arm en gearmd stevenen we af op de kassa terwijl z’n vriendin glimlachend roept ‘het is mijn vriend, hoor’ en ik me nogal opgelaten voel. Hoogste tijd om naar het Wereldmuseum te gaan.



Een prachtig gebouw, de rode loper ligt al uit om me te verwelkomen. De toegang voor de Collectie is gratis, enigszins hijgend kom ik via de trappen op de derde etage aan en beland midden in een videouitzending waarin de mooiste beelden elkaar opvolgen. Ik begin gretig foto’s te maken al zijn de omstandigheden bepaald niet optimaal. Dwalend door de ruimtes kom ik schitterende voorwerpen tegen, waaronder een angstaanjagend zwartveren beeld dat me indringend aankijkt. Ik vind het een erg mooie verzameling, alleen jammer dat ik al snel een suppoost tegen het lijf loop die me vertelt dat ik er niet mag fotograferen. Vroeger mocht dat wel, maar nu niet meer omdat er ook particuliere stukken tussen zitten.



Inmiddels heb ik nu echt honger gekregen. Ik rijd naar Loos waar ondanks een stevige wind mensen nog volop buiten zitten. Als uiteindelijk na een half uur de sla van m’n bord vliegt en ook m’n haar alle kanten oppiekt behalve de goede, besluit ik naar binnen te gaan en even bij de leestafel te kijken. Doordat A. een voorliefde had voor Lady Gaga neem ik het blad mee waar zij op de cover staat. Later blijken er veel meer lezenswaardige artikelen in te staan, het is lang geleden dat ik door de OOR bladerde. Als ik hun recensie van CocoRosie lees, word ik erg nieuwsgierig naar de twee eigenzinnige zusjes. Eenmaal thuis draai ik op Youtube het ene na het andere nummer, m’n nieuwste ontdekking na Mari Boine afgelopen week.



Doordat er geen broodje te krijgen was in Zenne belandde ik in Loos, omdat het hard waaide ging ik naar binnen, aangezien A. een fan was van Gaga las ik voor het eerst in jaren de OOR weer, daardoor kwam ik uiteindelijk CocoRosie tegen
… en zo is de cirkel weer rond.

Marjelle


 Wéreldmuziek van Mari Boine


‘Bulgaria, zero points’

Opeens verschijnt Kroatië op m’n teller, daarstraks was het Zuid-Afrika, altijd leuk om te zien dat op een bepaalde dag, op een specifiek moment, ergens in een land ver weg iemand jouw woorden leest. Ik weet niets van die ander, maar hij neemt heel even een duik in mijn leven. Al is niet alles wat in zwart-op-witte letters getypt staat ook onomstotelijk waar. Uit pure nieuwsgierigheid tik ik ‘Zagreb‘ in de Googlebalk. Wat voor een soort stad ligt hier zo’n 1200 km vandaan, op die ene keer na lang geleden in Bulgarije ben ik nooit in deze contreien geweest.

M’n kennismaking met dat land was verre van aangenaam, na een horrorvlucht in een kist die eruitzag alsof hij ternauwernood WO II had overleefd werden Hans* en ik in een ander hotel gedropt dan datgene dat we hadden geboekt. De allereerste avond moesten we ook een stel dronken Bulgaren trotseren voordat we onze kamer in konden. Hans zat de hele nacht naast m’n bed te waken, terwijl ze tot in de vroege ochtend op de gang tekeer gingen en op kamerdeuren beukten. Ik ben zelden zo bang geweest als toen. Добре дошли in Bulgarije!

Laatst heb ik voor het eerst in maanden weer van hem gedroomd, met een unheimisch gevoel werd ik wakker. Wat er zich precies afspeelde weet alleen m’n onderbewuste. ‘Hoe zou hij reageren als je hem nu een mailtje zou sturen?’ vroeg m’n vriendin in het buitenland. ‘Ik weet het niet… echt niet’, zei ik peinzend, ‘ik weet wel dat ik er niet aan toe ben en dat het er ook erg van afhangt in welke situatie hij nu zit’. Ik hou eigenlijk niet zo van als-dan-vragen, dacht ik erachteraan, doe mij maar hier-en-nu.
Marjelle

The Mystery of Bulgarian Voices

*Ex-liefste vriend