Tagarchief: Fleet Foxes

Herrie in het hotel!

Het begint allemaal met een hotelbon van VakantieVeilingen. Na een tip van een kennis besluit ik me in te schrijven op de site. Tikkeltje verslavend ook, voordat ik het weet zit ik enthousiast mee te bieden om net in die ene laatste cruciale veilingminuut het bod te verhogen. Zo kom ik aan de Fletcher-bon, ik heb de keuze uit 25 ***-hotels en een jaar de tijd. Eentje bevindt zich in Oisterwijk, dat is dus ideaal te combineren met een bezoek aan m’n broer in Tilburg. Maar dat was toen. Door een aantal redenen ga ik wel naar broerlief en blijf niet slapen. De voucher raakt in vergetelheid totdat ik recent m’n administratie aan het opruimen ben. Tot m’n schrik blijk ik de verkeerde datum erop gezet te hebben, de bon is nog slechts een paar dagen geldig en zo beland ik op een doordeweekse dag opeens in Middelburg.

De zon straalt als ik in Rotterdam de deur uitga, maar donkere wolken pakken zich samen op het moment dat ik de trein uitstap. Tot overmaat van ramp begint het te regenen en aan een paraplu heb ik niet gedacht. Eén lichtpuntje, de weg hoef ik deze keer niet te vragen, vanuit m’n coupé zie ik ‘Du Commerce’ al aan de kade liggen. Na het inchecken bij de vriendelijke receptioniste besluit ik de regen te trotseren, even door de stad te lopen en onderweg kaas & wijn te kopen. Bij gebrek aan een AH in de buurt, beland ik uiteindelijk bij een viskar. Wanneer ik naderhand m’n vangst in het hotel uit het papier wikkel staart een opengesperde bek me grijnzend aan, Lekkerbekkie heet deze rode wijn dan ook toepasselijk. Meteen valt op dat de kamer bijzonder onpraktisch is ingericht, als je de douchedeur opendoet knal je bijna tegen de stoel aan. Dat laatste overkomt me dan ook een paar keer.

Voor een laptop is geen plek, na een paar worstelingen – ik op m’n knieën en lapje op bed en in stoel – geef ik het op. ‘Misschien is tv-kijken een optie voordat ik ergens ga eten, dat kan ik thuis niet vanuit m’n eigen bed’. Algauw blijkt het matras een flinke kuil te hebben, in wangen zijn kuiltjes leuk, maar hierin niet. Een kwartier later begint m’n rug te protesteren en duik ik snel het bed weer uit. Na een internetsessie in de bar/brasserie waar een paar mannen me aankijken alsof ze nog nooit een loslopende vrouw hebben gezien, verkas ik naar het tegenovergelegen eetkaffee Den Fantast. Aardige ontvangst, mooi gedekte tafels, maar ik wilde eigenlijk alleen even een hapje eten, gelukkig zie ik ook een gerecht van 13,50 € in krijtletters staan.

De man schuin tegenover me complimenteert me met m’n keuze voor de scholfilet. ‘It’s very good’, zegt hij met een Frans accent. Aardige vent, die even later aan m’n tafel komt zitten, vraagt wat mijn ‘business’ is en vervolgens geanimeerd vertelt over zijn eigen onderneming. Het eten is inderdaad erg lekker, de schol wordt vergezeld van knapperige frieten, pasta en verse groenten. Als ik later op de avond vermoeid de hoteltrap weer oploop, merk ik dat de balustrade een beetje heen en weer deint en wanneer ik ten slotte wegzak in het matras moet ik aan Fawlty Towers denken. Wat een vreemde avond, ‘hopelijk slaap ik hier in ieder geval rustiger dan thuis’, bedenk ik en doe het licht uit.

Opeens weerklinkt er een snerpende sirene. Ik schiet wakker, kijk op m’n mobieltje en zie dat het 04.02 uur is. Slaperig doe ik het gordijn open, het pand staat nog niet in lichtelaaie, constateer ik nuchter. Overal hoor ik mensen vandaan komen, sommigen vluchten de straat op, anderen klampen elkaar aan. Wat er precies is gebeurd wordt niet duidelijk, de receptie is onbemand vanaf 23.00 uur. Het lijkt loos alarm, gelaten loop ik weer naar boven en kruip in bed. Inmiddels klaarwakker kan ik de slaap niet meer vatten, pas tegen de ochtend doezel ik weg. Als ik m’n ogen opendoe is het tien uur, ‘maar ik zou om kwart voor negen gewekt worden’, flitst het door me heen. De telefoon blijkt stuk, het ontbijtbuffet is allang voorbij en ik, die toch heel veel kan hebben, begin nu enigszins geïrriteerd te raken, de initiële reactie van het hoofd receptie maakt dat er beslist niet beter op.
Marjelle

Herrie in het hotel Herman den Blijker & Willem Reimers

Blue Ridge Mountains Fleet Foxes

Advertenties

‘Run, baby, run!’

Het beloofde mooie weer laat vandaag op zich wachten, maar op het moment dat ik de deur uitga breekt de zon dan toch door. Ondanks het klamme weer fiets ik in een stevig tempo naar het Langepad aan de rand van het Kralingse bos waar de Run for KiKa wordt gehouden. Doel van deze sponsorloop is geld inzamelen om daarmee kinderkanker nóg beter te behandelen en te genezen. Het is kwart over drie, om half vier begint de KidsRun van 1 km. Voordat ik de kleine lopertjes op de foto ga zetten, eet ik eerst nog snel een tosti-zonder-ham op het vlakbij gelegen Taste-terras.

Met een kop thee in m’n hand en de zon op m’n gezicht kijk ik met respect  naar de laatste vermoeide volwassenen die voorbijdraven en er inmiddels bijna 10 km op hebben zitten. Opeens komt er uit het niets een meisje op skates in volle vaart op me af, het gaat zo snel dat ik niet eens iets roep, alleen maar m’n handen bezwerend voor me uitsteek, gelukkig heeft niemand zich pijn gedaan. Op weg naar de start kom ik nog een bekend gezicht tegen, ik twijfel geen seconde en maak een foto van Joanna met haar Engelse bulldog. Daarna zijn de KiKa-kids aan de beurt, klein en groter door elkaar, enthousiast zijn ze allemaal. Ik glimlach terwijl ik het ene plaatje na het andere schiet.
Marjelle

Sun it rises Fleet Foxes

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Groeten aan Loesje!

Toen ik laatst ’s nachts in een droom draken versloeg – in dromen kan dat – moest ik de volgende ochtend meteen aan die ene kaart denken waarop niet draken, maar juist verwende prinsesjes verslagen worden. Terwijl ik even later op de site rondstruinde kreeg ik zin om Loesje in de bloglights te zetten voor fans en passanten. Ik heb altijd een zwak gehad voor het meisje dat door middel van het verspreiden van posters de wereld beter en mooier wil maken. Ze doet het ook niet helemaal alleen, iedereen die mee wil schrijven of deel wil nemen aan een van de workshops die ze organiseert is van harte welkom. Zo’n workshop  zou ik graag een keer willen volgen met een paar enthousiaste mensen, wie weet komt dat er ooit nog van. Als je ook benieuwd bent naar haar activiteiten in het buitenland, dan kun je grenzenloos genieten op Loesje International.
Marjelle

Sim Sala Bim Fleet Foxes

Een greep uit het posteraanbod

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.


Zal ik weggaan of zal ik blijven?

Wat zal ik doen? M’n ex bellen naar aanleiding van z’n mail over puzzeldingen en andere dingen die voorbijgaan, een nummer van de Fleet Foxes opzetten, piekeren over de verkeerde dingen en mensen, nog meer toegeven aan m’n Tweetbui, van het kastje naar de muur lopen, kijken of er tussen wolk en zon nu wel een regenboog tevoorschijnkomt, niet aan H. denken en ook niet aan–, googlen op fitness-dvd’s, m’n mail checken, gro(o)t(s)e plannen maken, een duik nemen in de kast op zoek naar chocola, een druilerig zondagmiddagblogje schrijven, Ceylon-thee zetten, hopen dat het morgen niet regent in verband met m’n wandelafspraak, alvast een ei hardkoken voor in de sla, een wereld aan mogelijkheden strekt zich voor me uit, maar om met het begin te eindigen…
Zal ik weggaan of zal ik blijven?

Marjelle

Mykonos Fleet Foxes

Zal ik weggaan?
Zal ik verdrietig worden en weggaan?
Zal ik het leven eindelijk eens onbelangrijk vinden,
mijn schouders ophalen
en weggaan?
Zal ik de wereld neerzetten (of aan iemand anders geven), denken:
zo is het genoeg,
en weggaan?
Zal ik een deur zoeken,
en als er geen deur is: zal ik een deur maken,
hem voorzichtig opendoen
en weggaan- met kleine zachtmoedige passen?
Of zal ik blijven?

Zal ik blijven?
Toon Tellegen