Tagarchief: film

This is England (16)

Een aantal favoriete films in een combinatie van eigen foto’s, opvallende quotes, filmfragmenten en muziek

Klik op de foto voor groter formaat

Woody ‘Listen to me. He’s a young lad. He’s had a fucking bad week. So we bring him in wi’ us to show him a bloody good time and you’ve just friggin back handed him roun’ head. I’m disappointed mate!’

Muziek
Please, please, please, let me get what I want Clayhill

One of the gang filmfragment uit This is England

Eerder verschenen in deze film****serie:
The Hours (1)
U Turn (2)
Dogville (3)
The Shawshank Redemption (4)
Festen (5)
Fucking
Åmål (6)
Raise the Red Lantern (7)
Annie Hall (8)
Le mari de la coiffeuse (9)
Dancer in the Dark (10)
A Few Good Men (11)
The Deer Hunter (12)
One Flew Over the Cuckoo’s Nest (13)
Nothing Personal (14)
Slumdog Millionaire (15)

Advertenties

Fierce Creatures (16)

[Vince forgets the time zones when phoning England]
Vince McCain ‘Oh, were you asleep?’
Rollo Lee ‘Uh, yes, I frequently am at 2 A.M., I’m afraid. Uh, filthy habit I picked up in the Far East.’
Vince McCain ‘Oh well, gee, look, if this communiqué is in any way, uh, sleep-interruptive, I’ll, uh, re-telephone you later.’

Rollo Lee ‘It’s an anteater, not a maneater.’
Sydney Lotterby ‘What would you be saying if it went over there, jumped into that pram? What would you be saying to the child’s mother now?’
Rollo Lee ‘I’d be saying, “Madam, you are the victim of an 8 billion to one chance: a leaping anteater. An evolutionary mutant previously unknown to science.”‘

Soundtrack
Hungry Heart Bruce Springsteen


Filmfragment
uit Fierce Creatures

*Al vond ik de film soms een beetje flauw, er zaten ook heel leuke scènes in, John Cleese blijft goed natuurlijk, vandaar dat ik er toch aandacht aan besteed in Filmblik

Eerder verschenen in deze film****serie:
Filmblik (1) – The Hours
Filmblik (2) – U Turn
Filmblik (3) – Dogville
Filmblik (4) – The Shawshank Redemption
Filmblik (5) – Festen
Filmblik (6) – Fucking
Åmål
Filmblik (7) – Raise the Red Lantern
Filmblik (8) – Annie Hall
Filmblik (9) – Le mari de la coiffeuse
Filmblik (10) – Dancer in the Dark
Filmblik (11) – A Few Good Men
Filmblik (12) – The Deer Hunter
Filmblik (13) – One Flew Over the Cuckoo’s Nest
Filmblik (14) – Nothing Personal
Filmblik (15) – Slumdog Millionaire

Op het puntje van m’n stoel

‘Naked’ kwam voorbij op het opname-overzicht van m’n digitale videorecorder, ik scrolde verder langs ‘Budrus’ tot ik bij ‘Klass’ aankwam, een Estlandse film. Heb ik daar wel zin in, vroeg ik me af. In een opwelling klikte ik op OK en zag vervolgens de tekst ‘Gebaseerd op waargebeurde feiten‘ op m’n tv-scherm verschijnen. Heb je ook niet-waargebeurde feiten ging het nog even door m’n hoofd, maar algauw werd ik meegezogen door de acteurs* en het verhaal. Griezelig levensecht vertolkt, aangrijpend die eenzaamheid, het anderszijn, de wanhoop van de eenling enerzijds en de pesterijen, de onverschilligheid en de wreedheid van de groep anderzijds.

Flarden van m’n schooltijd komen naar boven, die periode tussen m’n twaalfde en m’n veertiende, een paar voorvallen staan in m’n geheugen gegrift, ook de namen herinner ik me nog, Michiel M., klein voor z’n leeftijd, intelligent, achterbaks en dommekracht Colin C., groot en sterk. De rest is vaag, m’n onderbewuste heeft het geblokkeerd. Wel weet ik nog de tranen die vloeiden bij tekenles, spullen die de lucht in vlogen, klemgezet worden en het vreselijk eenzame gevoel van bij niemand terecht kunnen. Nooit, nooit meer naar school willen. Was het zo erg? Ja. Is het hiermee te vergelijken? Nee. Dit is vele malen erger.


Deze film neemt je mee in het leven van twee zestienjarige jongens. De een, Joosep, wordt getreiterd, de ander, Kaspar, gaat hem uiteindelijk verdedigen wat hem door de leider van de klas bepaald niet in dank wordt afgenomen. Als er iets duidelijk wordt is het wel dat vernedering een van de ergste dingen is die je een ander aan kunt doen. Tegelijkertijd is het ook duidelijk dat zonder laffe meelopers dit soort leiders geen levensvatbaarheid hebben, iets wat evenzeer geldt voor mensen die stoken en voor roddelbladen als Privé. Ze zijn niets zonder een gewillig publiek dat elke leugen voor zoete koek slikt en verlangt naar meer. De vraag is wie erger is, de klootzak die alles loopt uit te lokken of het braafste jongetje van de klas dat goede cijfers haalt terwijl achter die façade een gemeen mannetje schuilt. Aan het einde van de film, ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder die emotie heb gevoeld, wilde ik ze ook neerknallen. Vooral díe twee.
Marjelle

* De film ontstond uit dramaworkshops met scholieren

Nothing Else Matters Metallica

Foto Internet

Met Woody in Parijs!

Nadat ik lijn D heb genomen naar het Wilhelminaplein arriveer ik in een supermoderne metrohal, veel chroom en staal, en word daarna op de roltrap een sluis ingezogen. Als ik vervolgens met tas om m’n nek, natte plu in de ene hand en camera in de andere probeer een foto te maken van dit surrealistische tafereel springt m’n batterij onverhoeds op ‘leeg’. Even later loop ik in een troosteloze motregen naar LantarenVenster, een in the middle of bloody nowhere-gevoel bekruipt me. Het is lang geleden dat ik naar de film ben geweest en deze keer nog gratis ook dankzij Rotterdampas.

Toen ik de aankondiging van de premièrefilm ‘Midnight in Paris’ voorbij zag komen in m’n mail, besloot ik ernaar toe te gaan. Ik heb bijzondere herinneringen aan de films van Woody Allen, onder andere ‘Annie Hall’, ‘Interiors’, ‘Manhattan’ en ‘Hannah and Her Sisters’ zijn me bijgebleven en niet te vergeten het gezelschap van m’n liefste vriend. We deelden niet alleen lief en leed, maar hielden ook van dezelfde films. Dat was toen, ook in deze film lopen verleden en heden door elkaar. Om klokslag drie uur wandel ik de halflege zaal binnen en vlij me in een van de zachte kuipstoeltjes. Hopelijk houdt m’n rug deze tweeuurssessie vol.


Na reclame en filmtrailers komt dan eindelijk de hoofdpersoon die schrijver is vol in beeld. ‘Waar ken ik die acteur toch van’, vraag ik me af. Ik verman me en concentreer me op het Parijs van toen en nu dat in al z’n glorie op het grote doek tot leven komt. Al snel blijken de hoofdpersoon, Gil Spender, wiens stem en intonatie heel erg aan die van Woody Allen doen denken, en ik op dezelfde golflengte te zitten, iets wat bepaald niet opgaat voor z’n vriendin en aanstaande schoonfamilie. Ik leun achterover en laat me meevoeren door Parijse straten, krijg een kijkje in het nachtleven van weleer, met veel drank, sigaretten en een enkele cancan.

Ik ontmoet schrijvers en kunstenaars uit de jaren ’20, ondermeer Hemingway, Scott Fitzgerald, zijn vrouw Zelda, Dalí, T.S. Eliot, Buñuel en Picasso. Soms komt er een briljante zin voorbij en moet ik me bedwingen om ‘m niet meteen in m’n aantekenboekje op te schrijven. ‘Goede film met hier en daar prachtige Woody Allen-dialogen, maar m’n hart gaat toch meer uit naar een film als “Annie Hall”’, bedenk ik terwijl langzaam de lichten om me heen weer aangaan. ‘Paris is most beautiful in the rain’, zei Gil vol overtuiging aan het eind, als ik terugloop vind ik de verregende Kop van Zuid daar toch wel schril bij afsteken.
Marjelle

”Gil: ‘I would like you to read my novel and get your opinion.’
Ernest Hemingway: ‘I hate it.’
Gil: ‘You haven’t even read it yet.’
Ernest Hemingway: ‘If it’s bad, I’ll hate it. If it’s good, then I’ll be envious and hate it even more. You don’t want the opinion of another writer.”’

‘Midnight in Paris’ draait voorlopig nog in Rotterdam in LantarenVenster en Wolff Cinerama

Foto: ‘The Bear Goes to Paris’ Witold Riedel

Filmblik (15) – Slumdog Millionaire

Prem Kumar ‘A few hours ago, you were giving chai for the phone walahs. And now you’re richer than they will ever be. What a player!’

Prem Kumar ‘So are you ready for the final question for 20 million rupees?’
Jamal Malik ‘No, but maybe it is written, no?’
Prem Kumar ‘Maybe…’

Muziek
Jai Ho Sukhwinder Singh

O… Saya A.R. Rahman & Maya Arulpragasam

The boys on a train filmfragment uit Slumdog Millionaire
Scène die uiteindelijk niet in de film is terechtgekomen

Eerder verschenen in deze film****serie:
Filmblik (1) – The Hours
Filmblik (2) – U Turn
Filmblik (3) – Dogville
Filmblik (4) – The Shawshank Redemption
Filmblik (5) – Festen
Filmblik (6) – Fucking
Åmål
Filmblik (7) – Raise the Red Lantern
Filmblik (8) – Annie Hall
Filmblik (9) – Le mari de la coiffeuse
Filmblik (10) – Dancer in the Dark
Filmblik (11) – A Few Good Men
Filmblik (12) – The Deer Hunter
Filmblik (13) – One Flew Over the Cuckoo’s Nest
Filmblik (14) – Nothing Personal

Filmblik (15) – Dances with Wolves

Kicking Bird [in Lakota; ondertiteld] ‘I was just thinking that of all the trails in this life there is one that matters most. It is the trail of a true human being. I think you are on this trail and it is good to see’

Muziek
‘Two-socks Theme’ John Barry
‘Touch of Your Hand’ Rodney A. Grant
(Wind in His Hair in de film)

Wolf-scène
Fire dance-scène

Eerder verschenen in deze film****serie:
Filmblik (1) – The Hours
Filmblik (2) – U Turn
Filmblik (3) – Dogville
Filmblik (4) – The Shawshank Redemption
Filmblik (5) – Festen
Filmblik (6) – Fucking Åmål
Filmblik (7) – Raise the Red Lantern
Filmblik (8) – Annie Hall
Filmblik (9) – Le mari de la coiffeuse
Filmblik (10) – Dancer in the Dark
Filmblik (11) – A Few Good Men
Filmblik (12) – The Deer Hunter
Filmblik (13) – One Flew Over the Cuckoo’s Nest
Filmblik (14) – Nothing Personal

‘Eigen volk’

M’n hoofd staat momenteel meer naar een luchtige film of ontspannende animatie dan naar een documentaire. Al kijk ik die regelmatig met veel plezier, met name de Canvas-uitzendingen zijn vaak erg goed. Toch overweeg ik om deze keer het vpro-programma ‘Eigen volk’ van Neske Beks aan me voorbij te laten gaan ondanks het intrigerende verhaal. Een familiekroniek waarin de geschiedenis van de Vlaams-Afrikaanse arbeidersfamilie van de regisseuse gevolgd wordt. Snotterend pak ik de zoveelste Kleenex, inmiddels lopen de tranen letterlijk over m’n wangen. Aangezien de film waarin ik beland ben m’n aandacht niet kan vasthouden en ik geen energie heb om iets anders te zoeken, zap ik langs wat zenders.

De griep die op m’n verjaardag is begonnen is met recht de ergste die ik ooit heb gehad. Voor het eerst kwamen de hoestbuien al na één dag, later aangevuld met niesbuien, inmiddels ben ik een nies of honderd verder de afgelopen dagen. Alles doet pijn, spieren liggen in een kramp, liggen gaat moeizaam, zitten ook. Zeer tegen m’n gewoonte in slik ik nu elke dag pijnstillers, deels om de koorts in bedwang te houden, deels om m’n spieren af en toe te ontkrampen en een tijd geen pijn te hebben. Ik ben bijna uitgezapt als ik opeens een Vlaams accent hoor, meteen is duidelijk dat het de bewuste vpro-documentaire is. Geen idee hoe lang het programma al bezig is, ik vergeet even alles om me heen en blijf geboeid kijken tot de laatste minuut.

Wat kun je er nog meer over zeggen, behalve dat het ontroerend is, gaat over echte mensen met echte gevoelens, sober in beeld is gebracht, liefdevol gemaakt en deprimerend op momenten. De ziekenhuisscène op het einde met de oude Flor deed me aan m’n eigen vader denken, een schim na de operatie, en aan de moeizame communicatie tussen ons.  De beelden waarop te zien is hoe blij en trots Abdoulaye is als z’n papa voor het eerst in jaren langskomt bij het café waar hij werkt zijn indringend. ‘Iedereen zit op iedereen te wachten’, zeggen de hoofdpersonen aan het slot tegen elkaar. Wat jammer dat het soms zelfs een leven lang duurt, denk ik.
Marjelle

Wizard Flurry Home Mariee Sioux

Het Vlaams Belang belooft terugkeer-politiek,
maar waar moet ik dan naar terug dan, want ik ben van hier.
Ik kan niet terug naar Afrika, want ze hebben geen Vlaams bier
en ik heb nooit getwijfeld over België

Uit een van de meeslepende nummers in de docu (helaas niet te vinden op Youtube)

The pros and cons of blogging

Met het einde van het Volkskrant-blog in zicht denk ik terug aan de beginperiode toen ik, bloggroentje nog, in 2008 met ‘Door de doornen naar de sterren‘ m’n schreden op het blogplatform zette. Een van de eerste reacties die ik kreeg is me bijgebleven, ‘Welkom in de wondere wereld van de volkskrantblog-software die alleen maar doet wat je wilt als je hem zachtjes streelt met je muis 😉‘, maar ook andere mensen hebben me een welkom gevoel bezorgd. Dat niet alles louter rozengeur en maneschijn was in die wereld van het bloggen werd me al snel duidelijk.



Om me heen doemden rechts en links
kampen op waarin heuse vetes werden uitgevochten en menig ad hominem je om de oren vloog. Een eindeloze herhaling van zetten waarbij niemand een duimbreed toegaf. Sowieso hou ik van duidelijkheid, liever Jip en Janneke-taal dan elkaar proberen af te troeven met tu quoque’s en dergelijke. Niet alleen Latijnse benamingen zorgden hier en daar soms voor brallerige onduidelijkheid, ook onderhuidse opmerkingen gevolgd door aanminnig kijkende emoticons brachten menigeen in verwarring.

Bepaalde commentaren herinner ik me nog bijna letterlijk, zoals ‘wat een azijnlucht hangt hier opeens‘. Ik weet de namen zelfs nog. Gek dat juist dít is blijven hangen terwijl er veel ergere dingen waren. Ondertussen blogde ik vrolijk verder, want er waren ook een boel positieve reacties. Bovendien kreeg het schrijven mij steeds meer te pakken, niet alleen was het heel leuk om te doen, ik kon er ook m’n ei in kwijt. In m’n infokolom verwoordde ik het toentertijd als volgt: ‘in dit blog heb ik het over de kleine dingen, alles wat in me opkomt en waar ik over wíl schrijven. Soms samen met Beer, soms alleen. De grote dingen – hoewel die grens niet altijd heel duidelijk is – komen misschien later nog aan bod, maar misschien ook niet’.



Een van de dieptepunten was die keer
dat ik midden in de nacht een haatmail kreeg uit onverdachte hoek en letterlijk stond te trillen op m’n benen. Ook de overtreffende trap van kinderachtig heb ik hier meegemaakt, variërend van scheldkanonnades omdat ik niet op iemands blog had gereageerd tot het verkrachten van tekst. Ik was vooral verbaasd over de kleinzieligheid en benepenheid van een aantal bloggers, die dingen deden waar een kleuter zich zelfs kapot voor zou schamen. Maar nog steeds blogde ik onvermoeibaar door, ik kreeg genoeg aanmoediging en ontmoette af en toe een blogger in het wild.

Ook hiervoor gold dat er mooie en minder mooie ontmoetingen bij waren. Sommige mensen presenteren zich op virtueel papier nu eenmaal een stuk warmer en geïnteresseerder dan bij een kop thee heb ik ervaren. Toch heb ik ook daarvan geleerd, al laat m’n gewone intuïtie me zelden in de steek, dat geldt niet voor m’n virtuele intuïtie, na veel vallen en opstaan ben ik mijn blogmensbeeld dan ook steeds meer gaan bijstellen. Inmiddels schrik ik weliswaar minder hard van steken onder water en ronduite leugens, een olifantenhuid zal ik nooit krijgen.



De steun die ik van een aantal mensen in de verhuisperiode heb gekregen is belangrijk voor me geweest. Ik kon elke druppel support gebruiken aangezien ik in een bijzonder roerige fase zat. Toen een week na m’n verhuizing ook nog eens m’n liefste vriend-ooit van de ene dag op de andere uit m’n leven wandelde na ruim twintig jaar lief en leed was dat de druppel. Daar zat ik opeens in m’n eentje in een relatief vreemde grootstad tussen halfuitgepakte dozen vol herinneringen zonder internetverbinding of telefoon. Schrijven was een van de manieren om te overleven in die tijd.

In januari 2009 begon ik genoeg te krijgen van het hele aan- en afbevelingencircus en de vriendjespolitiek en heb ik na ampele overwegingen m’n blog verwijderd, met één druk op de knop losten m’n bijdragen zich in het niets op. Toch begon het blogvirus na een aantal maanden alweer op te spelen. Eind maart ben ik teruggekomen met de toepasselijke blogtitel ‘Het nieuwe komt achter de punt’ en het voornemen me minder druk te maken om azijnpissers en overig virtueel gekrakeel. Ik had er meteen weer plezier in en het was fijn om een aantal mensen terug te zien.

Het bloggen heeft me ook op een aantal andere gebieden gestimuleerd. Geïnspireerd door diverse fotoblogs ben ik anderhalf jaar geleden begonnen met fotograferen. Sindsdien gaan m’n Kodak-camera en ik regelmatig samen op pad. Door het fotograferen ben ik meer door de ogen van een toerist naar Rotterdam gaan kijken en heb ik ontdekt hoeveel moois mijn stad te bieden heeft. Het heeft m’n interesse voor de natuur doen opbloeien, voor het eerst slenterde ik door botanische tuinen en genoot van kinderboerderijdieren. Het gras is lang niet altijd groener aan de overkant wat ondermeer sprookjesachtig verbeeld wordt door de Muizenpolder, maar vlak ook Het Park en de schitterende Kralingse plas niet uit.

De combinatie van bloggen, fotograferen en muziek heeft uiteindelijk tot het ontstaan van een aantal series geleid. ‘Bloggers in beelden‘ was de eerste, vervolgens zagen ‘Dierenmix‘, ‘Filmblik‘ en ‘Live‘-bands het licht. De meest recente serie ‘Beeld van een blogger‘ heeft onlangs haar eigen webstek ‘Beelden van…‘ gekregen, daarin ben ik op zoek gegaan naar de mens achter de avatar en ontmoet(te) ik een blogger in zijn of haar stad. Op het moment dat ik bezig was met nieuwe ideeën voor deze reeks viel de brief van Remarque plots in m’n mailbox. Mijn blogtoekomst is nog onzeker, hopelijk heb ik binnenkort weer genoeg energie om me in het doolhof van mogelijkheden te gaan verdiepen.
Marjelle

Sleep Poets of the Fall


Foto ‘Beer’ Witold Riedel

Naar The pros and cons of hitchhiking Roger Waters

Filmblik (14) – Nothing Personal

Muziek Laura Gibson

Trailer Nothing Personal

Eerder verschenen in deze film****serie:
Filmblik (1) – The Hours
Filmblik (2) – U Turn
Filmblik (3) – Dogville
Filmblik (4) – The Shawshank Redemption
Filmblik (5) – Festen
Filmblik (6) – Fucking Åmål
Filmblik (7) – Raise the Red Lantern
Filmblik (8) – Annie Hall

Filmblik (9) – Le mari de la coiffeuse
Filmblik (10) – Dancer in the Dark

Filmblik (11) – A Few Good Men
Filmblik (12) – The Deer Hunter

Filmblik (13) – One Flew Over the Cuckoo’s Nest

Filmblik (13) – One Flew Over the Cuckoo’s Nest

McMurphy [pretending to watch the World Series on TV] ‘Koufax… Koufax kicks. He delivers. It’s up the middle! It’s a base hit! Richardson is rounding first. He’s going for second. The ball’s into deep right center. Davis cuts the ball off! Here comes the throw. He throws it to second! He slides! He’s in there! He’s safe! It’s a double.! Richardson’s on second base!’
McMurphy ‘Koufax is in big fucking trouble! Big trouble, baby! All right. Tresh is the next batter. Tresh looks in. Koufax… Koufax gets a sign from Roseboro. He kicks once. He pumps. He fires. It’s a strike! Koufax’s curve ball is snapping off like a fucking firecracker! All right, here he comes with the next pitch. Tresh swings. It’s a long fly ball to deep left center!’
[patients cheer]
McMurphy ‘It’s going! It’s gone! Let’s hear it! One way!’

Muziek
One Flew Over the Cuckoo’s Nest Jack Nitzsche
The Star Spangled Banner Steve Vai

Filmscène met Nurse Ratched

Eerder verschenen in deze film****serie:
Filmblik (1) – The Hours
Filmblik (2) – U Turn
Filmblik (3) – Dogville
Filmblik (4) – The Shawshank Redemption
Filmblik (5) – Festen
Filmblik (6) – Fucking Åmål
Filmblik (7) – Raise the Red Lantern
Filmblik (8) – Annie Hall

Filmblik (9) – Le mari de la coiffeuse
Filmblik (10) – Dancer in the Dark

Filmblik (11) – A Few Good Men
Filmblik (12) – The Deer Hunter