Tagarchief: Cohen

Wie wordt de nieuwe Cohen?

Na het aftreden van Job Cohen, integere, sympathieke man die in tegenstelling tot veel van z’n soortgenoten niet kwistig met populistische oneliners strooide, maar wellicht niet hard genoeg was om de Haagse poppenkast en het mediacircus het hoofd te bieden, zijn er inmiddels vijf kandidaten in de race voor het fractievoorzitterschap van de PvdA. Wat mij betreft had Hans Spekman daar als zesde aan toegevoegd mogen worden, al valt er wel iets af te dingen op zijn voorkeur voor morsige truien en te krappe jasjes, hij is een van de weinige politici die oprecht lijkt en er vol voor gaat. Diederik Samsom, Martijn van Dam, Ronald Plasterk, Lutz Jacobi en Nebahat Albayrak, ze willen allemaal Cohen opvolgen, de een nog daadkrachtiger in woorden dan de ander, maar wie is er het meest geschikt?


Daarbij zijn het nu niet de politieke verschillen die me interesseren, sommige kandidaten wat meer links georiënteerd, andere iets liberaler, maar hóe ze op mij overkomen. Wie geloof ik, wie kan m’n aandacht vasthouden, bij wie voel ik me ongemakkelijk en aan wie erger ik me? Wat dat betreft zie ik duidelijke verschillen en dan heb ik het niet over leeftijd wat zeer betrekkelijk is, maar ondermeer over zaken als geloofwaardigheid, passie, debatvaardigheid, humor en kracht. Iemand die mensen uit alle gelederen enthousiast kan maken, niet over zich heen laat lopen, Wilders aankan à la Pechtold, een duidelijk verhaal heeft, PowNews’ Rutger af en toe zelf peentjes laat zweten, niet bang is om knopen door te hakken en geen rigide denker is zou een geschikte kandidaat kunnen zijn. Albayrak valt af omdat ik haar nogal humorloos en star vind overkomen, ik zie in haar ook geen leider.


Plasterk daarentegen vind ik te intellectueel
, C-U-L-T-U-U-R staat er met grote letters op z’n voorhoofd geschreven en als hij Haags gaat praten om te laten zien dat hij slechts uit een eenvoudig milieu komt krijg ik een gevoel van plaatsvervangende schaamte. Z’n wat krakerige ijle stem heeft hij ook niet mee, bovendien doet ‘ome Ron’ veel te amicaal tegen PowNews, iets wat uiteindelijk tegen hem zal kunnen gaan werken. Jacobi, ook voor mij een onzichtbare kandidaat, het enige wat ik weet is dat ze een Friezin is met een groen hart. Van Dam lijkt me een aardige, slimme man, maar hij mist nog de assertiviteit en power om tegengas te geven zoals onlangs bleek bij Matthijs van Nieuwkerk in DWDD. Degene waarin ik het meest dat gedrevene zie, die zich niet laat ondersneeuwen, met een combinatie van intelligentie, kracht en humor is dan ook… Samsom.
Marjelle

Strange fruit Robert Wyatt

Foto’s Internet

‘Doe effe sociaal man!’

Via de @volkskrant-tweets werd ik afgelopen week op de hoogte gehouden van oneliners, bijzonderheden en dieptepunten uit het ‘Doe eens normaal man!’-debat. Bij DWDD en P&W deden een aantal gasten het nog eens dunnetjes over. Ik zag Cohen voorbijkomen, te netjes om echt tegenwicht aan Wilders te bieden en moest glimlachen toen Claudia de Breij het gehakketak treffend typeerde met ‘Maaskantje’. Op een van de kamerbeelden was ook Pechtold te zien, hij diende Wilders op een bepaald moment zodanig van repliek dat deze even niets terugzei. Ook al is D66 bepaald niet mijn partij, toch vind ik hem een van de betere debaters, scherp, adrem en humoristisch.



Toen ik hem een keer
de tweet ‘die vergelijking gaat mank’ stuurde naar aanleiding van zijn ‘bij iedere levensfase past een vervoersmiddel, dus naast de fiets, de auto is dat aan het einde de rollator‘, een uitspraak waar ik het mee oneens was, kreeg ik vervolgens een tweet terug in de trant van ‘dan heb je juist een rollator nodig’. Daar kon ik dan wel weer om lachen. Bij politici als Bleker heb ik daarentegen altijd het gevoel dat ze de boel zitten te belazeren, maar dat heb ik met meer CDA’ers, Maxime Verhagen voorop. Laatst zag ik een foto waarop hij breedgrijnzend stond geflankeerd door vriendje Wilders en Rutte. Er hing een bepaald soort van old boys network-sfeertje, de twee oude rotten in het vak met hun zelfvoldane glimlachjes en daarnaast de immer Himmelhoch jauchzende Rutte, kinderlijk blij dat-ie met het politieke spelletje mee mag doen.

Wilders, de enige echte Grote Gedoger, die om te voorkomen dat hij zelf terecht met die benaming geconfronteerd werd nog even gauw met een beschuldigende vinger naar Cohen ging wijzen om de aandacht af te leiden van zichzelf en zijn spagaten. Pauw had er zoals vaker niet zoveel van begrepen, vermoeid schudde hij z’n krullen en kefte iets in de trant van ‘wat is er nou zo erg aan om bedrijfspoedel genoemd te worden?’ Om dat ene woordje gaat het natuurlijk helemaal niet, Jeroen, maar als jouw gasten elke keer als jij je mond opendoet beginnen te rellen en daarmee elke normale discussie onmogelijk maken, dan word zelfs jij op een gegeven moment dat infantiele gedoe meer dan zat.
Marjelle

Foto Witold Riedel

‘Mark, behandel Geert als een vmbo-leerling’ Volkskrant (28-09-2011)

Opvallende oneliners
‘Na 20 jaar Wilders op het Binnenhof kennen we hem wel: Hij blaft wel, maar hij bijt niet’ (Alexander Pechtold)

‘Dit kabinet veroordeelt werknemers in de sociale werkplaats tot de geraniums’ (Emile Roemer)

‘Wilders gooit af en toe een stuk rood vlees de Kamer in’ (Mark Rutte)

‘Straks is het: een gewei aan de muur is ook natuur’ (Alexander Pechtold)