Tagarchief: cocorosie

Je kunt de boom in!

Klik op de foto voor een andere boombewoner

Beautiful Boyz CocoRosie & Antony Hegarty

Advertenties

Hoteldebotel!

Om drie uur vertrek ik dan eindelijk bepakt en bezakt, wat heeft een mens veel nodig zelfs voor anderhalve dag. Deze keer heb ik geen zin om weg te gaan, niet alleen ging m’n afspraak niet door, ook is Amsterdam mijn stad niet, maar op m’n kortingsbon staat 10 mei als uiterste houdbaarheidsdatum. In het kader van zonde van het geld, fotograferen is altijd leuk en het is zo’n heerlijk weer pak ik dan toch m’n spullen bij elkaar. Gelukkig kan ik me alleen ook goed amuseren, een talent dat af en toe van pas komt.  Eenmaal in de trein zet ik m’n gedachten op nul, verstuur een paar sms’jes, doe m’n koptelefoon op en luister voor het eerst in tijden weer naar CocoRosie.

Als ik in Amsterdam de zonnige kade op loop, besluit ik meteen naar het Amstel Botel te gaan, dat gezeul met weekendtas en laptop ben ik beu onderhand. Het NDSM-veer ligt al op mij te wachten, ik raak stilaan een beetje in vakantiestemming en ben benieuwd naar mijn nacht op het water, de laatste keer was op de boot naar Engeland. Terwijl het veer over het IJ glijdt, bewonder ik het prachtige uitzicht. Ik hou van varen, het roept een gevoel van vrijheid op. Een aardige Amsterdammer praat me ondertussen bij over de omgeving en raadt me aan te gaan eten in de IJ-kantine die aan de voet van m’n botel ligt. Wanneer ik bij de receptiebalie aankom is de ontvangst niet erg hartelijk, ik glimlach voor twee.

Het verbaast me wel vaker hoe mensen dag in dag uit hun werk met een lang gezicht kunnen doen, alsof dat het voor jezelf of je omgeving ook maar iets beter maakt. De botelkamer is leuk maar benauwd, snel schuif ik het raampje open en geniet van m’n room-with-a-view. Met een glas witte wijn loop ik even later het dek op, er zitten een paar verdwaalde Engelsen, verder geen gast te bekennen. Ik besluit R. te bellen, mail is niet het meest handige communicatiemiddel als je een afspraak wilt maken. Diezelfde avond beland ik op een verkeerd veer, kom in een foute kroeg terecht en ben blij als ik uiteindelijk de botelcontouren weerzie. Moe van zon, wijn en reizen doezel ik ten slotte weg bij de laatste songfestival(wan)klanken. Via T-Mobile HotSpot check ik nog even m’n mail en tweets, vervolgens kruip ik na een ontspannende douche onder de lakens.

Als ’s ochtends de telefoon gaat sta ik al bijna met één been naast m’n bed totdat het tot me doordringt dat het pas 06:23 uur is! Hé bah, ik wilde juist uitgerust zijn voor m’n afspraak morgen. De wake-upman zegt niet eens sorry en vermoeid draai ik me weer op m’n zij, maar word te veel afgeleid door buitengeluiden, roepende mensen en dichtslaande deuren om de slaap nog te kunnen vatten. Om kwart over tien rinkelt de telefoon weer, deze keer op tijd. Na een idyllisch ontbijt aan het water besluit ik toch geen paarden te gaan kijken in de Vondelstraat, maar in plaats daarvan een tussenstop te maken op Schiphol en vliegtuigen te spotten met m’n camera.
Marjelle

Gallows CocoRosie

Twee zielen, één gedachte? (5)

Paint the town red!

Laatst kwam ik Femke tegen op de Grote Markt in Gouda. I. en ik wilden net in een terrasstoel neerploffen toen ze prominent in beeld kwam. Snel een paar plaatjes schieten, dacht ik. Precies op tijd, twee minuten later reed ze alweer weg. Leuk dat blauwrood van GroenLinks of sommige uitspraken van D66-leider Pechtold, maar stemmen doe ik toch op iemand anders. De combinatie grote partij plus Cohen en het feit dat ik hem zoveel liever zie als premier dan iemand als Rutte, laat staan als Wilders, doet me deze keer onder andere toch weer naar de PvdA terugkeren na wat SP-uitstapjes de laatste jaren.



‘Stem rood en laat partijen als VVD, CDA en PVV links liggen’, dat is wat ik zou willen, gelukkig mag ik drómen dat m’n hoop uitkomt en er opeens veel zwevende kiezers in de stemhokjes een rood waas voor ogen krijgen. Twijfel je nog of hou je helemaal niet van Kieswijzers en lange partijprogramma’s, doe dan de Stepwijzer, het duurt maar zeven-dilemma’s-lang voordat je ziet wie wie voorbijvliegt bij de eindstreep… 😉 Iedereen telt mee, dus als je niet gaat stemmen, dan wil ik alle verhalen over wat er allemaal níet deugt in dit kikkerlandje niet meer horen.

Marjelle


Turn me on CocoRosie & Koninklijk Concertgebouworkest


PvdA en VVD gelijk in eerste exitpoll!
Verkiezingsuitslagen

Twitter & Tweets

Als ik dood ben…

De zon brandt op m’n gezicht, ik moet oppassen, besef ik. Sinds ik de vorige keer in Apeldoorn met T. bijna de hele dag in parken en op terrasjes heb gezeten, is m’n zonne-allergie weer teruggekomen. Die rode bultjes vormen nog een herinnering aan een leuke ontmoeting. Voor het eerst in tijden zit ik weer op het terras van de Kunsthal die ik altijd nog eens van binnen wil bekijken, maar niet met deze zomerse temperaturen. De drie konijnen voor me baden in de zon, straks zet ik ze op de foto. Dat is het makkelijke van deze exemplaren, ze zitten muisstil, niet te vergelijken met het onstuimige gedrag van hun pluizige soortgenootjes van de kinderboerderij.

Een paar kinderen gebruiken het voorste konijn als glijbaan, het speels-nostalgische doet me denken aan Hairnet Paradise, een nummer van CocoRosie dat me eergisteren dwars door m’n ziel sneed. Zo boordevol heimwee, verlangen, lief en pijnlijk tegelijk. De emoties van het afgelopen jaar kwamen er weer uit, net als een aantal weken geleden toen ik bij A. was en hij over z’n vader vertelde die recent is overleden en nooit knuffelde of iets positiefs zei. Tot m’n schrik sprongen opeens de tranen in m’n ogen, omdat ik m’n eigen vader deels in het verhaal herkende. Dat intens verdrietige gevoel – om dingen en mensen die er niet meer zijn of nooit zijn geweest, om het leven dat af en toe z’n eigen onbegrijpelijke gang gaat waarbij je soms alleen maar machteloos toe kunt kijken – is de afgelopen dagen blijven hangen.



Als het nummer op een cd had gestaan in plaats van op Youtube, dan had ik het inmiddels grijsgedraaid. ‘Misschien wel een geschikt lied voor als ik straks dood ben’. Die gedachte komt plotseling in me op. Ik moet het er toch eens met m’n broer over hebben de volgende keer dat ik in Tilburg ben. Waarschijnlijk deze zomer nog, we zien elkaar zo’n beetje elk jaar. M’n vriendin begon er recent over, niet meteen over als ik dood was, meer in het kader van wie er gewaarschuwd moest worden als ik onverhoopt een ongeluk kreeg en in het ziekenhuis belandde. Dat krijg je als je alleen woont en op-een-na geen familie hebt, dan moet je dat soort dingen regelen. Misschien moest ik dat ook maar eens echt gaan doen.
Marjelle

Beautiful Boyz
CocoRosie & Antony Hegarty

Er gaat een wereld voor je open!

M’n vriendin mailt met de vraag of haar opmerking wellicht verkeerd overgekomen is en ik besluit haar meteen te bellen zodat dingen geen eigen leven gaan leiden. Ik was juist blij met haar aanvulling. De directe aanpak, daar hou ik ook andersom van. Als het maar niet ontaardt in ongeduldige botheid, want daar ben ik allergisch voor. ‘Ga je nog naar het Wereldmuseum?’ informeert ze. Ik vertel haar dat m’n hoofd nergens naar staat vandaag en ik in arren moede een hangdag wilde inlasten. Terwijl ik mezelf hoor praten, zie ik door het raam een blauwe lucht bespikkeld met schapenwolkjes en besluit hangen te vervangen door fietsen.



Vlak bij het Wereldmuseum zie ik Zenne liggen, een fantastische locatie met uitzicht op de Veerhaven, boten, bootjes en watertaxi’s schieten voorbij. Broodjes hebben ze er niet, wel fetasalades en mezzes, ik ben per ongeluk bij een Turks restaurant terechtgekomen en bestel alleen thee. Uit m’n ooghoek zie ik opeens een felgeel boot-noch-bus-geval door het water gaan. Grappig, op de fiets kwam ik het ook al tegen, maar toen had-ie nog wielen. Ik maak snel een paar foto’s en duim dat er in ieder geval één goede bijzit. Als ik even later wil afrekenen neemt de Turkse eigenaar me bij de arm en gearmd stevenen we af op de kassa terwijl z’n vriendin glimlachend roept ‘het is mijn vriend, hoor’ en ik me nogal opgelaten voel. Hoogste tijd om naar het Wereldmuseum te gaan.



Een prachtig gebouw, de rode loper ligt al uit om me te verwelkomen. De toegang voor de Collectie is gratis, enigszins hijgend kom ik via de trappen op de derde etage aan en beland midden in een videouitzending waarin de mooiste beelden elkaar opvolgen. Ik begin gretig foto’s te maken al zijn de omstandigheden bepaald niet optimaal. Dwalend door de ruimtes kom ik schitterende voorwerpen tegen, waaronder een angstaanjagend zwartveren beeld dat me indringend aankijkt. Ik vind het een erg mooie verzameling, alleen jammer dat ik al snel een suppoost tegen het lijf loop die me vertelt dat ik er niet mag fotograferen. Vroeger mocht dat wel, maar nu niet meer omdat er ook particuliere stukken tussen zitten.



Inmiddels heb ik nu echt honger gekregen. Ik rijd naar Loos waar ondanks een stevige wind mensen nog volop buiten zitten. Als uiteindelijk na een half uur de sla van m’n bord vliegt en ook m’n haar alle kanten oppiekt behalve de goede, besluit ik naar binnen te gaan en even bij de leestafel te kijken. Doordat A. een voorliefde had voor Lady Gaga neem ik het blad mee waar zij op de cover staat. Later blijken er veel meer lezenswaardige artikelen in te staan, het is lang geleden dat ik door de OOR bladerde. Als ik hun recensie van CocoRosie lees, word ik erg nieuwsgierig naar de twee eigenzinnige zusjes. Eenmaal thuis draai ik op Youtube het ene na het andere nummer, m’n nieuwste ontdekking na Mari Boine afgelopen week.



Doordat er geen broodje te krijgen was in Zenne belandde ik in Loos, omdat het hard waaide ging ik naar binnen, aangezien A. een fan was van Gaga las ik voor het eerst in jaren de OOR weer, daardoor kwam ik uiteindelijk CocoRosie tegen
… en zo is de cirkel weer rond.

Marjelle


 Wéreldmuziek van Mari Boine