Categorie archief: Maatschappij

Het kan áltijd nog erger

Gisteren hoorde ik dan eindelijk wanneer de nieuwe plafonds die er uiterlijk 1 augustus in hadden moeten zitten, gemaakt worden. Tot dat moment was ik met handen en voeten gebonden, afhankelijk van de grillen van de verhuurder. Woensdag gebeurt het. Onmiddellijk heb ik de planning aangepast, vandaag zou ik na fysiotherapie tapijt bestellen voor morgen, klusmeisje zou die dag een paar dingen afmaken en alvast het laminaat in de keuken leggen. Donderdag zou ze dan met het tapijt in de weer gaan. Vervolgens meteen de verhuizer gebeld om een datum af te spreken wat eerder niet kon omdat de plafonds er nog niet inzaten. Zijn offerte was het voordeligst en hij had mij verzekerd dat ze ook op korte termijn konden verhuizen. Niets bleek minder waar. ‘We zitten bomvol’, zei de vrouw. Mijn hart sloeg over. Volgende week moet ik verhuizen in verband met huuropzegging. Snel bedacht ik plan b. Misschien wilde Jan wiens naam ik via een vriend had gekregen me wel verhuizen met zijn busje. Primitief, maar je moet wat. Ja, dat kon, zei hij even later, maar het moest wel per se zaterdag. In m’n gedachten ging ik razendsnel de planning na. Dat moest net kunnen, maar alleen als alles en iedereen zich aan z’n afspraken hield.

Ondertussen kreeg ik de aannemer aan de telefoon. Hij reageerde meteen agressief toen ik nietsvermoedend zei dat er morgen tapijt bezorgd zou worden. Ik kreeg allerlei dingen naar m’n hoofd over mogelijke schade, aansprakelijkheid en wat dáchten mensen wel! Hij dreigde dat hij zijn mensen onmiddellijk zou terugroepen als dat doorging en schreeuwde dat hij al de hele planning had moeten omgooien op het laatste nippertje. Met dank aan de grove nalatigheid van de verhuurder. Maar dat zei hij er niet bij, in plaats daarvan reageerde hij zich af op mij.  Van een medewerkster had ik gehoord dat de klus één dag zou duren en had daar ook m’n planning op aangepast. Toen ik dat zei werd ik voor leugenaar uitgemaakt, dat was niet wáár, dat kón niet. Dit gesprek vond overigens plaats in tram 8 op weg naar de fysiotherapeut. Anderhalve week geleden ben ik namelijk finaal door m’n rug gegaan. Ik was zo aangeslagen door alles dat ik vervolgens m’n halte miste en daarna een heel stuk moest teruglopen. Na het telefoontje drong tot me door dat de hele planning de prullenmand in kon, klusmeisje afgebeld moest worden, schilderwerk niet af was, tapijt niet gelegd voor zaterdag en er verder geen verhuizer te vinden was terwijl ik volgende week hier weg moet zijn. Tranen liepen over m’n wangen. Deze keer hielp inslikken niet.
Marjelle

Sheer horror

De verhuisdag nadert met rasse schreden. Nog steeds is niet bekend wanneer de nieuwe plafonds er nu eindelijk in worden gezet. In verband met huuropzegging en alle werkzaamheden erna in het oude huis op straffe van een boete die kan oplopen tot 2800 euro moet ik de knoop morgen doorhakken. Later dan 19 augustus verhuizen kan feitelijk niet. Dan heb ik vanaf maandag nog krap één week om de hele verhuizing voor te bereiden en te regelen met een rug die aan het revalideren is. Gekkenwerk. Dit alles dank zij de verhuurder die maanden de tijd heeft gehad om de nieuwe plafonds erin te zetten, maar wat door grove nalatigheid en ondanks stringente afspraken níet is gebeurd.

Foto’s gemaakt op de dag van oplevering (01-08-2013)

Inmiddels lig ik behalve van rugpijn
ook wakker van dit nachtmerriescenario. Allerlei mogelijke combinaties spoken door m’n hoofd: plafonds niet erin voor de verhuizing, nieuwe vloerbedekking wel; plafonds erin terwijl vloerbedekking gelegd wordt; helemaal geen vloerbedekking, wel plafonds aan het eind van de week en m’n spullen noodgedwongen stallen op de kale plankenvloer. Hoe ik überhaupt voor elkaar moet zien te krijgen dat een klusser op zo’n korte termijn die vloerbedekking legt is mij een volstrekt raadsel. Op m’n urgente mail van 4 augustus, waarin ik dringend verzoek om zsm die plafonds te plaatsen en foto’s heb bijgevoegd van de staat waarin het appartement verkeert, heb ik nooit een reactie gehad.

Pas toen ik afgelopen vrijdag nogmaals een mail stuurde inclusief diezelfde foto’s, ditmaal aan de voltallige directie, kreeg ik opeens na tien minuten een berichtje terug. Meneer G. zou er op toezien dat op ‘zeer korte termijn’ de plafonds geplaatst werden. Geen datum, niks. Ook geen woord over de andere gebreken die ik duidelijk beschreven had in m’n mail, zoals een douche zonder deur, verzakte wand in het aanrechtkastje, slechte afvoer, voordeurslot wat nauwelijks open of dicht te krijgen is, muur in zeer slechte staat… er staan nog veel meer dingen op de lijst. M’n hoofd draait overuren en m’n rug door.
Marjelle

Alle tips / hulp welkom!

Duckrace!

Klik op de eendjes voor een groter formaat

Deze diashow vereist JavaScript.

Badeendjes racen voor het goede doel RTLNieuws 11-05-2013
Duckrace010 Reach Out STAR
Pension Maaszicht

Zes miljoen voor hoedjes & jurkjes

Je hebt van die dagen dat je denkt, ik hoor hier níet thuis. Vandaag is zo’n dag. Niet alleen de pleinen, kranten en tv kleurden oranje, ook op Twitter waren #koninginnedag en #troon trending.  Het is een gekte die ik nooit heb begrepen, het dwepen met koningshuizen, koetsen en paleizen, een wereld van mooie plaatjes. Mensen zoals jij en ik, er stroomt hetzelfde rode bloed door de aderen, met dat verschil dat ze net even iets meer verdienen, een slordige 825.000 € per jaar. Wat peanuts is vergeleken met de 6.000.000 € zakgeld die er bovenop komt, daar kun je een héleboel hoedjes en jurkjes voor kopen. Daarnaast krijgen ze ook inkomsten uit aandelen en onroerend goed, wat toch algauw een paar ton hier en daar oplevert. Gelukkig doen ze er wél wat voor terug, ze zijn nooit te beroerd om een lintje door te knippen of een speech te houden. Een vervelende man lijkt de nieuwe koning me overigens niet, ik zou best een keer een pilsje met hem willen drinken en ook Claus had zeker gevoel voor humor.

Portret Peter Colstee

Helaas is belasting betalen niet bepaald een hobby van de Oranjes, daar doen ze dan ook domweg niet aan mee. Ik weet niet wie die constructie ooit bedacht heeft, maar dat is echt niet van deze tijd, aan geldgebrek zal het toch zeker niet gelegen hebben. Alsof dat al niet bizar genoeg is, de volgende zin moest ik twee keer lezen voordat het tot me doordrong, ze bezitten een aantal landgoederen waarvan de kosten door de staat betaald worden en de opbrengsten voor hen zijn. Wat verder ook weleens als argument voor de monarchie genoemd wordt is dat ze ‘zo typisch Nederlands zijn’. Uiteindelijk blijkt Willem-Alexander met zíjn Duitse vader Claus maar voor 6,25 procent Nederlands en Amalia met haar Argentijnse moeder zelfs nog maar voor 3,125 procent, dus met dat typisch Nederlandse valt het reuze mee, of tegen, het is maar net hoe je het bekijkt.
Marjelle

Zes miljoen aan ‘hoedjes- en jurkjestoeslag’ voor Willem-Alexander en Máxima Volkskrant 30-04-2013
Tien argumenten vóór de monarchie ontkracht door Arjen Lubach Volkskrant 30-04-2013
BREAKING: Er is al vijf minuten niets nieuws te melden omtrent het hele gebeuren Volkskrant 30-04-2013
Interview met activiste Joanna over arrestatie NOS 30-04-2013
De beste parodieën op het koningslied HP/De Site 26-04-2013
De Hells Angels van Máxima Volkskrant 30-04-2013
Het oranjekapitaal Philip Dröge

In 140 tekens kun je veel zeggen

@chrisklomp Dat mensen vluchten voor ellende en wij hier met onze volgevreten hoofden beslissen dat ze hier ook nog eens strafbaar zijn #beschamend

@JaapDolphin @diederiksamsom @ZihniOzdil Wanneer je ‘humaan’ en ‘vreemdelingenbeleid’ koppelt past daar strafbaarstelling op geen enkele manier bij.

@robpietersen Kritiek op vreemdelingenbewaring genegeerd. Ned. kreeg 2 soorten mensenrechten: voor eigen burgers en voor asielzoekers. #Trouw #dolmatov

@volkskrant ‘Mijn baby is Nederlands maar mag niet in haar eigen land wonen’ #vkopinie http://bit.ly/YaGh1I

@chrisklomp Serieus. Waarom @QuoteNikki niet bij P&W? Ze had gehakt gemaakt van Moszko. De man liegt. Minuut na minuut.

@janwillemwits Voor we weer lekker superieur gaan doen over onze ‘homovriendelijkheid’: wat Poetin zegt, kan je op iedere NL middelbare school ook horen.

@VluchtelingWerk We zijn geschokt door vernietigend rapport over Dolmatov. Zoveel fouten in één zaak kan echt niet. Het gaat om mensenlevens. #Verbeteringnu

En ook veel verbeelden…

@Fascinatingpics Just a cute little baby Panda. pic.twitter.com/jQOX0POmKW

@
Omdenken
Is je potlood doormidden gebroken? Da’s toch mooi. Heb je er twee. – Frederique (6 jaar) uit ‘Omdenken is stom’

@LoesjeNL **doe mij maar een wintertrui . . . met voorjaarsbloemen** #loesje pic.twitter.com/8WkQ5p72Yf

@stgmaaszicht Nu 750 badeendjes voor http://www.duckrace010.nl  op 11 mei verkocht. Ondersteun #zwerfjongeren voor maar € 2 per eendje. Win & kwaak dit door!

@SpelenMetTaalOT Geldt ook voor ijsjes. RT @DonaldDuckNL: Hoe groot je broodje ook is, je noemt het nooit een brood.

@WakkerDier Paard in rundvlees, varken in elandlasagne, enz enz… Zit hier dan nog wél in wat erop staat…? 😉 pic.twitter.com/eu98CalzDr

Ik lust je rauw

Er is al veel over gezegd en geschreven, bijna net zoveel als over bultrug Johannes die toch Johanna bleek te zijn. Ook nu weer las ik met verbazing sommige discussies over rauw eten1, de moeder van Tom en Tom zelf, een leuke slimme jongen van vijftien met skateboard en vriendin. Iedereen had er een mening over – ja ik ook –  en riep er schande van. Met dezelfde verbaasde blik zag ik even later verschillende natuur- en dierenwelzijnorganisaties over elkaar heen buitelen in hun koortsachtige ijver om een aangespoelde verzwakte walvis te redden2. Toen ik van de stille tocht erna en het condoleanceregister hoorde viel mijn mond bijna open. ‘Ik wist niet dat bultruggen konden lezen’, tweette ik, en ‘massaal jammeren over de #bultrug en ondertussen je volstoppen met plofkippen en kiloknallers #hoekromisdat #dierenmishandeling’. Als ik me ooit geen aardling3 gevoeld heb dan was het wel op dat moment. Een van de overeenkomsten tussen beide voorbeelden is behalve de hoeveelheid publiciteit ook de vasthoudendheid waarmee partijen beweren het béste met mens en dier voor te hebben. Persoonlijk lijkt mij het verplichten om een kind vanaf z’n vijfde jaar louter rauw te laten eten niet echt in het belang van dat kind. Ook een bultrug die op sterven na dood is nog naar zee willen slepen waarna het dier een waarschijnlijke verdrinkingsdood sterft – maar dat ziet niemand dus dat is niet zielig – vind ik niet bepaald van dierenliefde getuigen.


De moeder zegt dat Tom een ‘vrije keus’ heeft, niet erg geloofwaardig aangezien hij al die jaren al onder haar op dat punt dwingende invloed verkeert. Wel doet zich hierbij meteen de vraag voor: wat is er eigenlijk bekend over de effecten van rauw eten versus de effecten van bijvoorbeeld een overdosis aan koolhydraten, suikers en vetten op jonge kinderen? Het laatste zal misschien geen groeiproblemen opleveren onder andere door de groeihormonen in vlees, maar kan wel het ontstaan van ziektes als obesitas bevorderen. Hoe slecht zijn al die bewerkte producten en wat zijn de gezondheidsrisico’s daarvan? Ik heb nog nooit gehoord dat dat een reden was voor uithuisplaatsing terwijl je van beide kunt zeggen dat het op z’n minst zeer eenzijdige diëten zijn waarbij problemen kunnen optreden. Verder gaat het in het geval van Tom feitelijk om twee verschillende dingen4, enerzijds 100% rauw eten, anderzijds de leerplicht ontduiken. Wat dat laatste betreft vind ik ook dat hij weer naar school zou moeten, maar om Tom nu te dreigen met een extreme maatregel als uithuisplaatsing vind ik een bijzonder slechte zaak die geen rekening houdt met zijn gevoel en situatie. Het belang van het kind moet áltijd voorop staan.
Tom is inmiddels ondergedoken.5
Marjelle

Update
Rauw-jongen Tom gaat tóch naar school Volkskrant 28-12-2012

1 Rauwer dokument 17-12-2012
2 Is het erg als een bultrug sterft? Helemaal niet Volkskrant 20-12-2012
3 Waarom ik geen aardling ben (part 2) 10-12-2012
4 ‘Scheid dieet van rauw voedsel en structureel schoolverzuim in discussie’ Volkskrant 20-12-2012
5 Rauw etende Tom ondergedoken Volkskrant 19-12-2012
Rauwer: de rauwe werkelijkheid van Francis en Tom DeJaap.nl 20-12-2012
Het kerstverhaal: Tom Watkins deStentor 22-12-2012

Foto Witold Riedel

Waarom ik geen aardling ben (part 2)

Af en toe bekruipt me dus het gevoel1 dat ik in het verkeerde land ben geboren. De euforie rond Obama’s speech bijvoorbeeld toen hij 7 november werd herkozen vond ik onbegrijpelijk. Obama, de man die meermalen met de hand op het hart beloofde dat Guantánamo Bay2 gesloten zou worden. Nu inmiddels vier jaar later is het kamp nog steeds open. Amerika, land van zgnd. onbegrensde mogelijkheden met 12 miljoen werklozen, 3,5 miljoen daklozen <-> 18 miljoen lege huizen en een staatsschuld van meer dan 16 biljoen dollar. Ook hard werken biedt allang geen garantie meer tegen armoede al wil de president anders doen geloven. Wat betreft het aantal gevangenen staan de Verenigde Staten wel bovenaan, met 2,2 miljoen gedetineerden komen ze op de eerste plaats. Zelfs Pieter Hilhorst ging toen in die speecheuforie mee op Twitter, iemand die ik vaak verstandige dingen heb horen zeggen; hij was wel weer zo sportief om terug te tweeten dat ik een punt had met Guantánamo.

Foto Witold Riedel

Er zijn veel meer voorbeelden waarbij ik soms een andere emotie en afwijkende mening heb dan de meeste mensen. Zoals toen twee vliegtuigen de Twin Towers doorboorden nu alweer elf jaar geleden en iedereen zei dat hierna de wereld nooit meer hetzelfde zou zijn. Of de manier waarop bepaalde oorlogen en conflicten worden verslagen, sommige doden betreurd, duizenden andere vergeten. De momenten waarop ogenschijnlijk brave burgers het opeens volkomen normaal vinden om de ‘vijand’ zonder enige vorm van proces3 neer te schieten. Uitschakelen heet dat eufemistisch in journaaltermen. Of wat dacht je van het op hoog niveau onder het genot van een kop koffie een aantal martel-methoden zoals waterboarding4 de revue laten passeren en besluiten ze toe te passen, maar o wee als het om jóuw vrouw, jóuw kind, jóuw ouders gaat. Af en toe bekruipt me dus het gevoel dat ik op de verkeerde planeet ben geboren, maar dat enkeltje Mars5 is me net een brug te ver.
Marjelle

1 Waarom ik geen aardling ben (part 1)
2 Guantánamo: A decade of damage to human rights Amnesty Int. 11-01-2012
2 10 jaar Guantánamo: Amnesty voert wereldwijd actie Amnesty 09-01-2012
2 Gevangene 345 op Guantánamo Bay: 6-jaar lang gemarteld Volkskrant 11-09-2011
3 Geert-Jan Knoops: ‘In 2011 zijn juridische zekerheden op het spel gezet’ Volkskrant 30-12-2011
4 Waterboarding
5 Mars One Project

10 jaar een aanfluiting van de mensenrechten
Guantanamo Bay werd al snel bekend als de gevangenis waar de meest afschuwelijke schendingen van mensenrechten begaan werden: waterboarding (schijnverdrinking) en andere vormen van foltering en mishandeling, willekeurige opsluiting, geheime detentie, illegale CIA-vluchten en oneerlijke processen voor militaire commissies.

Bij zijn aantreden begin 2009 beloofde President Barack Obama de gevangenis binnen het jaar te zullen sluiten. Hij hield zijn belofte niet. Integendeel, na 10 jaar zitten nog steeds 171 mensen opgesloten op Guantanamo Bay. Twaalf van hen zitten er al sinds begin 2002. 1 van die 12 werd in 2008 door een militaire commissie veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf. De andere 11 zijn nog steeds niet aangeklaagd of berecht.

Dit lot treft alle gevangenen op Guantanamo Bay. De meesten van hen zitten voor onbepaalde tijd vast, zonder proces of formele aanklacht. Wie wel is aangeklaagd, krijgt een oneerlijk proces voor een militaire commissie en riskeert de doodstraf. De Amerikaanse overheid zegt dat zelfs gevangenen die onschuldig bevonden worden in een proces toch nog voor onbepaalde tijd kunnen vastgehouden worden. Tot nu toe heeft niemand verantwoording moeten afleggen voor de vele mensenrechtenschendingen die op Guantanamo Bay begaan werden.

Waarom ik geen aardling ben (part 1)

Af en toe bekruipt me het gevoel dat ik in het verkeerde land geboren ben. Dingen als de Elfstedenkoorts bijvoorbeeld gaan geheel aan mij voorbij. Toen ik die goedgemutste mannen vorig jaar met peilstokken in de weer zag en diepserieuze gezichten zag trekken bij P&W zapte ik heel snel weg. Ik word er niet warm of koud van. Onlangs las ik dat Kate, ja die van William, in verwachting is en hoorde op tv een aantal Britten euforisch praten over een nu onvergetelijke kerst, weer zo’n momentje van vervreemding. Het Engelse koningshuis of dat van Oranje, het doet me niets. Of ze nu al koekhappend en wc-pottengooiend op de foto staan of vanuit een koets de massa toewuiven, met verwende prins(ess)en heb ik niks en in sprookjes geloof ik niet. Ik hou vooral van wie níet in het sprookje past.*

Foto Witold Riedel

Voetbal, elf mensen die bloedfanatiek
achter een bal aanrennen waarbij de emoties soms zo hoog op kunnen lopen dat je het woord spel best kunt vervangen door oorl0g. Of een evenement als de Olympische Spelen waarbij half Nederland uitzinnig is bij de zoveelste gouden plak. De vreugde om die paar seconden sneller, het verschil tussen winnen en verliezen, het gaat volkomen langs me heen. Niet alleen dan krijg ik een gevoel van anderszijn, het komt veel vaker voor, bijvoorbeeld als ik op ‘social’ media lees hoe wildvreemden elkaar soms volkomen verrot schelden en de onderbuikgeluiden me om de oren vliegen. Af en toe bekruipt me het gevoel dat ik op de verkeerde planeet geboren ben. Misschien toch maar een enkeltje Mars nemen in 2023?
Marjelle

*Uit ‘Het moest maar eens gaan sneeuwen’ Tjitske Jansen

Een gevangenis zonder tralies

Nadat ik ontbeten heb nestel ik me achter de pc en scroll langs de tweets die er sinds vannacht bijgekomen zijn. Hier en daar klik ik een nieuwsbericht aan, 90% sla ik over, en dan zie ik een tweet van ‏@chrisklomp voorbijkomen die mijn nieuwsgierigheid wekt: ‘Recidive op gevangeniseiland schommelt rond de 30 procent. In rest Noorwegen ongeveer rond de 70 #bastoy‘. Ik heb een fascinatie voor / tevens afkeer van gevangenissen en heb dan ook aardig wat docu’s* over dit onderwerp bekeken. Eigenlijk was ik vandaag van plan om m’n huis een flinke beurt te geven en een rondje lege flessen te lopen, maar na de afwas hou ik het voor gezien en kruip achter de monitor. Een eilandje in de verte doemt op, de wijze woorden van Bear Heart verschijnen op het scherm, twee mannen nemen een duik in het koude water, ‘det er tvers igjennom frisk!’, dit is het begin van Bastøy, een documentaire over een Noors gevangeniseiland.

Klik op de foto voor een groter formaat

‘Er zitten verkrachters
, smokkelaars en moordenaars, agressieve mensen, mensen die voor diefstal zitten, alles door elkaar heen’, zegt Michael, die drie jaar heeft gekregen voor een poging tot moord. Hij is een van de 115 gevangenen en maakt meteen duidelijk wat hij met een seksdelinquent zou doen als hij daarmee in een gesloten gevangenis had gezeten. Hier geen tralies voor de ramen, de bewakers zijn ongewapend. Er is veel meer vrijheid, iets waar de meeste mannen in het begin moeite mee hebben, ze zijn niet meer gewend om zelf na te denken, om beslissingen te nemen. Mooie documentaire van Michel Kapteijns, een film over straffen waarbij de essentiële vraag is: worden mensen beter van een gevangenis?
Marjelle

‘Behandel je een mens als een beest
dan wordt het een beest
behandel je een mens als een crimineel
dan wordt het een crimineel
behandel je een mens als een mens
dan wordt het een mens’
Bear Heart, 1996

* ‘Bad Boys’
Veroordeeld

Rechters willen ook zachtere aanpak crimineel Volkskrant 27-11-2012
PvdA: roer moet om bij ministerie van Justitite Volkskrant 27-11-2012
Slimmer straffen beter dan sluiten gevangenissen L1NWS 22-11-2012
Veel gevangenissen gaan dicht NOS.nl 21-11-2012

Een zachte dood

Allerlei onderwerpen spelen door m’n hoofd, van euthanasie, pijn, internetagressie tot m’n overzeese vriendin die geen echte vriendin blijkt te zijn. Ook mogelijke doedingen komen in me op, van een bezoekje aan de Kunsthal, uiteten met Lourdes tot een uitrustvakantie in Andalusië. Ik laat m’n gedachten dwalen, besmeer ondertussen een beschuit met roomboter en strooi er een laag hagel overheen. Als de beschuit m’n geïnfecteerde kies raakt – de stress van het op het laatste moment moeten annuleren van de verhuizing door een fout van de woningbouw heeft een kettingreactie veroorzaakt in m’n mond – negeer ik de pijn. M’n mond wil alleen nog maar smoothies, maar m’n lichaam zou het daarop niet lang volhouden, wat me weer terugbrengt bij het begin.

Als ik het woord euthanasie hoor moet ik meteen aan m’n vader denken. Vanaf het moment dat bij hem vele jaren geleden maagkanker geconstateerd werd ging alles in een stroomversnelling. Tijdens de operatie bleek dat het al teveel was uitgezaaid en ze niks meer voor hem konden doen. In slechts drie maanden tijd werd hij een schim van de sterke man die hij altijd was, hij had veel pijn en het beeld van zijn fragiele gestalte in bed was aangrijpend. Aan die bewuste avond van zijn dood heb ik vreselijke herinneringen, dingen gingen fout, geklungel met injecties, terwijl het nu juist de bedoeling was om hem op een waardige en zachte manier te laten inslapen.

Soms heeft het leven meer dan lang genoeg geduurd, heeft de pijn te lang aangehouden en komt de dood als een verlossing. Eindelijk rust. Later die avond toen alles ten slotte voorbij was heb ik nog een gesprek gehad met de huisarts en m’n ongeloof uitgesproken over de manier waarop het was gegaan. Dat had toch anders en minder pijnlijk gekund. Van dat gesprek herinner ik me slechts flarden, daardoorheen spookten de laatste beelden van m’n vader. Ik had hem beter gegund. Iedereen verdient een waardig afscheid, de mogelijkheid van een milde dood, het recht op zelfbeschikking. Ik hoop dat als ik zover ben ik dan op een zachte wolk verdwijn.
Marjelle

Verkiezingsuitslag heropent debat euthanasiewet Skipr 13-09-2012
Brit dood na afgewezen euthanasieverzoek NOS 22-08-2012
Nederlanders halen medicijnen voor zachte dood in België Trouw 03-02-2012
NVVE

Foto Witold Riedel