Een zee van witte paraplu’s…

Gisteren werd ik na een paar uur om 06:17 uur wakker en kon niet meer in slaap komen. Eenmaal uit bed merkte ik pas goed hoe moe ik was en dat uitgerekend op de dag dat ik naar Utrecht zou gaan. Al ben ik niet zo’n ‘demonstratief’ type en hou ik helemaal niet van groepen, toch had ik deze keer besloten om me daarover heen te zetten en op Wereldvluchtelingendag mee te lopen met de Umbrella March van VluchtelingenWerk. Onderweg in de trein besloot ik de paraplu te laten zitten, aangezien ik met tas om m’n nek en plu in m’n hand geen fotoserie kan maken. Later bleek ik een van de weinige mensen zonder te zijn.

De zon brak door toen ik op Centraal uitstapte en verder liep naar Park Nieuweroord, het vertrekpunt. Er stonden al een hoop mensen te wachten en ik zag onder andere de bekende gezichten van Dieuwertje Blok en Aleid Wolfsen. De sfeer was gemoedelijk, het viel me op hoe vriendelijk de mensen waren. Nadat Dieuwertje het startsein had gegeven, ging de witte stoet op weg onder begeleiding van een drumband en een aantal politieagenten. Ik sloot me erbij aan en belandde uiteindelijk achter de eerste rij deelnemers met ondermeer Dorine Manson, directeur VluchtelingenWerk. Af en toe sprintte ik even voor de meute uit om foto’s te maken.

Na een wandeling van een uur kwamen we ten slotte bij het asielzoekerscentrum aan. De drumband gaf een toegift, daarna volgden een aantal sprekers, waaronder Paul Mbikayi en Aleid Wolfsen, de laatste benadrukte dat ‘asielrecht een mensenrecht is en dat het jammer is dat daar in Nederland soms vraagtekens bij worden gezet’. Met de komst van Gerd Leers was ik een stuk minder blij, ik herinner me nog de harde woorden die hij bij P&W sprak over asielbeleid en zijn beklemtoning van het verschil in verantwoordelijkheid als burgemeester en als minister. Bij zijn ‘mensen die echt in nood zitten, zijn welkom in Nederland’, voelde ik m’n wenkbrauwen dan ook steil omhooggaan.

Cruciaal daarbij is natuurlijk welke interpretatie wordt gegeven aan het woordje ‘écht’. Het geheel werd op een ontwapenend-enthousiaste manier aan elkaar gepraat door Dieuwertje. Tussendoor trad ook nog Nihad Hrustanbegovic op, een klassieke accordeonist uit Bosnië. Moe van het slenteren, hangen en stilstaan en blij dat ik toch gegaan was besloot ik geen gebruik te maken van de bussen die klaarstonden om iedereen weer bij het station af te leveren, maar de drie kilometer terug te lopen. Nadat ik op Centraal gauw een meeneembroodje & thee had gekocht, haalde ik nog net één minuut voor vertrek de trein naar Rotterdam.
Marjelle

Zwaarste last vluchtelingen voor arme landen

Aicha Cheb Khaled

Advertenties

14 Reacties op “Een zee van witte paraplu’s…

  1. Er zouden meer mensen op behoren te staan!

  2. Ik kan alleen maar voor mezelf spreken en doen wat ik vind dat ik moet doen… iedereen heeft daarbij weer z’n eigen overwegingen. Er hing een goeie sfeer en het verliep allemaal heel ontspannen.

  3. Wel besteedde middag geweest, toch. En niks mis met de foto’s :-).

    • Dat was het idd wel, je kunt dit soort onderwerpen niet genoeg onder de aandacht brengen vind ik.
      Klopt, die ene foto die nauwelijks door de ballotagecommissie (lees ik) kwam is er uiteindelijk ook niet ingekomen. 😉

  4. Het zat in de lucht denk ik gisteren, ook ik stond op met het idee dat ze me alleen nog hoefden te begraven zo moe was ik.
    Maar goed jij had toch meer wilskracht dan mij (pyjama dagje) en hebt er een mooie invulling aan gegeven.

  5. Goed dat je er aandacht aan hebt besteed.

  6. Goed dat je gegaan bent en meegedaan hebt, ondanks de moeheid.
    Dat zul je wel gevoeld hebben, na thuiskomst, zo’n dag staan en lopen…

    • Nou, die paar uur slaap plus dat slenteren – ik hou van doorlopen 😉 – en staan (daar houdt mijn rug niet van) was a bit too much idd. Ik was zelfs zo moe dat ik voor het eerst op de bank in slaap ben gevallen, bijzonder vreemde gewaarwording toen ik midden in de nacht wakker werd… 😮

  7. Ja, juist het hangen, talmen en slenteren is dodelijk vermoeiend, je kunt idd veel beter in je eigen tempo doorwandelen, is ook mijn ervaring.

    • Klopt, Bart. Maar in dit geval begrijp ik heel goed dat je niet in uptempo door de stad kunt ‘marcheren’, iedereen moet op z’n gemak mee kunnen lopen. 🙂

  8. Maar goed dat je je paraplu thuis hebt gelaten. Anders had je deze plezierige foto’s niet kunnen maken.

    Groet van Jaco (en dank voor je “Like”)

    • Die witte paraplu werd ter plaatse aan iedereen uitgedeeld door VluchtelingenWerk.
      Maar idd het fotografeert een stuk prettiger zonder. 😉

      Af en toe geef ik een ‘like’ als ik het wel gelezen, gezien, gewaardeerd heb en niet de inspiratie heb om er iets bij te schrijven.

Laat een reactie achter op Marjelle Reactie annuleren

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s